ၾသဂုတ္(၂)ရက္ေန႔မွာစတင္ခဲ႔တဲ႔ ၿမန္မာ႔လူငယ္ပရပာိတအဖြဲ႕ရဲ႕ ေျခလွမ္းေလးပာာ
ယခုစက္တင္ဘာ(၁၃)ရက္ေန႔မွာ ဒုတိယေျခလွမ္းအျဖစ္နဲ႔ ေျခအစံုေပၚ ခိုင္ခိုင္မာ
မာ ရပ္တည္လိုက္နိုင္ခဲ႔ပါျပီ။ဒီတစ္ေခါက္ခရီးစဥ္မွာ အမွတ္ရစရာ၊ေက်းဇူးတင္
ထိုက္စရာေတြအမ်ားအျပားနဲ႔မို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ၾကည္နူးပီတိအေထြေထြကို
ဒီစာစုေလးနဲ႔အတူ သူငယ္ခ်င္းတို႔ကိုမွ်ေဝလိုက္ပါရေစ…….
ပထမဆံုးအထူးေက်းဇူးတင္ထိုက္သူေတြကေတာ႔ ဒူဘိုင္းေရာက္ေရႊျမန္မာမ်ားရဲ႕
ထက္သန္တဲ႔ ေစသနာသဒၵါတရားပါပဲခင္ဗ်ား။ဒူဘိုင္းေရာက္ေရႊျမန္မာမ်ားရဲ႕
ကုသိုလ္ေငြေျခာက္သိန္းေပးပို႔လွဴဒါန္းမွဳ႕ေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ေျခလွမ္းေလးက
အားမာန္အၿပည္႔နဲ႔ ေထာင္႔ေစ႔ေအာင္ျပည္႔စံုလံုေလာက္ေစခဲ႔တာပဲျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုကအနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကေပးပို႔လွဴဒါန္းမွဳ႕အစုစုတို႔အတြက္လည္း
သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ေနာက္ေက်းဇူးတင္ထိုက္
သူေတြကေတာ႔ ကြင္းဆင္းေလ႔လာတဲ႔အခ်ိန္ကစလို႔ ဘယ္သြားသြား၊ဘာအကူညီ
ေတာင္းေတာင္းမျငီးမျငဴနဲ႔တက္ၾကြစြာ စိတ္ေရာကိုယ္ပါလိုက္လံအားေပးကူညီတဲ႔
မျဖဴျဖဴဝင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကိုဇိုင္ယန္တို႔ကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ေျပာပါရေစ
(ပာဲပာဲ ေနာက္မလုပ္ေပးမွာစိုးလို႔ၾကိဳဖားထားရတာ..)ေနာက္…
မမြန္ ကိုေတာ႔ေက်းဇူးအနႏၱပါ။စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းေလးေတြနဲ႔ ကေလးငယ္
ေလးေတြအတြက္ထပ္ေဆာင္းကူညီမွဳ႕ေၾကာင္႔လည္း ဒီတစ္ေခါက္မွာ
ပိုစည္းကားသြားခဲ႔ရေပါ႔။ခုတစ္ေခါက္ခရီးစဥ္မွာလည္း ကား မွာစုရပ္ေနရာကို
အခ်ိန္အတိက်ေရာက္လာခဲ႔ျပီး စုရပ္တိုင္းကေနသတ္မွတ္ခ်ိန္အတိုင္း
ထြက္လာခဲ႔ရလို႔ က်န္ခဲ႔သူေတြအတြက္ေတာ႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္။အမွတ္ရစရာေလးက
ေတာ႔ ေနာက္က်ေနခဲ႔လို႔ Taxi ငွားၿပီးကြ်န္ေတာ္တို႔ BM ေနာက္ကိုအေမာတေကာနဲ႔လိုက္လာခဲ႔တဲ႔ ဆြီတီရဲ႕စိတ္အားထက္သန္မွဳ႕ကိုလည္း အသိအမွတ္ျပဳေလးစားမိပါရဲ႕၊လမ္းေၾကာင္းသင္႔ေနခဲ႔လို႕လမ္းကေနၿဖတ္ေစာင္႔
ေနတဲ႔ Spike တစ္ေယာက္ကေတာ႔ မနက္ ၉ နာရီထဲကေစာင္႔ေနတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကားေရာက္သြားေတာ႔မနက္ (၁၀)နာရီေက်ာ္ေနပါျပီ။
တစ္နာရီေက်ာ္ေအာင္ရပ္ေစာင္႔ေနရတဲ႔အတြက္ အလြန္တရာအားနာပါ၏။
လွည္းကူးၿမိဳ႕နယ္သံဃာနယကေက်ာင္းျဖစ္တဲ႔ နိဗါန္ဆိပ္ဦးေက်ာင္းကိုေရာက္သြားေတာ႔(၁၀)နာရီ(၃၅)မိနစ္
ေလာက္ရွိျပီဗ်။ဦးပဥၥင္းေမာင္ေမာင္နဲ႔ဆရာမေလးေတြကဆီးၾကိဳျပီးလွဴဘြယ္ပစၥည္းမ်ားက
ိုေက်ာင္းေပၚမွာေနရာခ်ဖို႔စီမံေပးပါတယ္။သက္ေတာ္(၅၀)ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္တဲ႔ ဦးပဥၥင္းေမာင္ေမာင္ကေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးဘဝက အျငိမ္းစားယူျပီးမွ
ရပာန္းဝတ္ခဲ႔တာေလ။ဒါေၾကာင္႔ ကေလးေတြပညာေရးအတြက္ အရမ္းစိတ္အားထက္သန္
ေနခဲ႔တာေပါ႔။ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ရဲ႕ အလွဴရက္အတိအက်ကိုလွမ္းအေၾကာင္းၾကားတဲ႔ေန႔ကဆို လွည္းကူးကေနကားနဲ႔သြားေတာင္ (၄၅)မိနစ္ေလာက္ေမာင္းမွေရာက္မယ္႕
ၾကိဳ႔ကုန္းေတာင္ေက်ာင္းအထိ ကိုယ္တိုင္သြားျပီးလစ္ပာာမွဳ႕မရွိေအာင္ စီမံေပးခဲ႔ေသးတယ္ေလ။လွဴဘြယ္ပစၥည္းေတြေနရာခ်ျပီး မၾကာခင္ပဲ နွစ္ေယာက္တစ္တြဲတန္းစီျပီးေက်ာင္းေပၚတက္လာတဲ႔ ကေလးငယ္
ေတြအားလံုးစည္းကမ္းတက်၊စနစ္တက်နဲ႔ဗ်ာ အသံတစ္ခ်က္ေတာင္မထြက္ဘူး။
ရွင္သာမေဏနွစ္ပါးအပါအဝင္ေက်ာင္းသား၊သူစုစုေပါင္းတစ္ရာ႔ရွစ္ဆယ္ရွိတဲ႔ေက်ာင္းေလးပါ။
“ဘုန္းၾကီးကေတာ႔လာလွဴတဲ႔ စာအုပ္ေတြကိုထိမ္းသိမ္းထားၿပီး တစ္အုပ္ေရးလို႔ကုန္သြားမွ
တစ္အုပ္ထုတ္ေပးတယ္၊အလွဴရွင္ေတြ လွဴတဲ႔ပစၥည္း အေလအလြင္႔မၿဖစ္ေစေအာင္ပါ၊
ဒကာတို႔ ေဝခ်င္တဲ႔ဆႏၵရွိရင္လည္းေဝေပးနိုင္ပါတယ္”လို႔မိန္႔ၾကားတာနဲ႔
ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္းဘုန္းၾကီးရဲ႕စီမံေပးမွဳ႕ကိုပဲလက္ခံလိုက္တယ္။ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရဲ႕
ဂုဏ္ၿပဳမွတ္တမ္းလႊာကိုလည္းကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔နာမည္နဲ႔ျပန္ေပးအပ္ခဲ႔တာလည္း
မွတ္တမ္းေလးတစ္ခုပါ။“ကေလးတို႔ ဒီကအကိုေတြအမေတြက ကေလးတို႔ကိုစာၾကိဳးစားတဲ႔အတြက္ ပညာတတ္ၾကီးေတြျဖစ္ေစခ်င္လို႔ ဒီေန႔စာအုပ္ေတြလာလွဴမုန္႔ေတြလာေၾကြးၾကတယ္၊ အ႔ဲေတာ႔ မင္းတို႔အေနနဲ႔စာၾကိဳးစားၾကမွာလား”…..“ၾကိဳးစားပါမယ္ဘုရား”
ညီညာသံျပိဳင္နဲ႔ ကေလးေလးေတြရဲ႕အသံလွဳိင္းထဲမွာအားမာန္ေတြနဲ႔အျပည္႔ပါ။
“ပညာတတ္ၾကီးေတြျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားပါမယ္႔လို႔ဂတိေပးမွာလား”...“ဂတိေပးပါတယ္ဘုရား”
ဘုန္းၾကီးရဲ႕ေရွ႕ကတိုင္သံနဲ႔ကေလးေတြရဲ႕ အားမာန္စိတ္အသံေလးေတြက ပီတိျဖစ္စရာပါ။
လွဴဒါန္းမွဳ႕ပစၥည္းေတြဘုန္းၾကီးကိုေပးအပ္ခဲ႔ျပီးဘုန္းၾကီးရဲ႕မိန္႔မွာခ်က္မွာ“ေကာင္းသကြာ မင္းတို႔လိုအဖြဲ႔ေလးေတြေပၚလာတာ၊ၾကိဳ႕ကုန္းေက်ာင္းကတကယ္႔ကိုလိုအပ္ေနတာကြ၊
မင္းတို႔လာမယ္လို႔ဖုန္းရရခ်င္းငါကိုယ္တိုင္ဆင္းျပီးသြားေျပာတယ္၊ဆရာေတာ္က ပာာဧည္႔သည္ေတြလာမယ္ဆိုေတာ႔ခက္ျပီကြတဲ႔၊က်ဳပ္မေန႔ကမွဖိနပ္ျပတ္သြား
တာတဲ႔၊ဒါနဲ႔ ဦးဇင္းလဲ ေအးပါတပည္႔ေတာ္ထည္႔ေပးလိုက္ပါ႔မယ္ဆိုျပီး ေျပာထားခဲ႔ရတာ”….
ၾကိဳ႕ကုန္းေတာ္ေက်ာင္းကဆရာေတာ္မွာရိုးေအးျပီးသက္ေတာ္လည္းၾကီးရင္႔ျပီ
ျဖစ္တဲ႔အတြက္စာသင္ေက်ာင္းေလးမွာဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးပမာျဖစ္ေနခဲ႔ရေပါ႔။
ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔လည္းအခ်ိန္မလင္႔ခင္ကားကိုအျပင္းနွင္ခဲ႔ရာ
(၁၂)နာရီမထိုးခင္မွာပဲၾကိဳ႔ကုန္းရြာမွာရွိတဲ႔
ၾကိဳ႕ကုန္းေတာင္ေက်ာင္းကိုေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။
ကားကိုလမ္းေပၚမွာတင္ရပ္ထားခဲ႔ျပီး သစ္ပင္ေတြအုပ္ဆိုင္းေနတဲ႔မွဳိင္းညိဳ႕ညိဳ႕
ေက်ာင္းဝိုင္းေလးထဲကိုအထုတ္အပိုးေတြမနိုင္တနိုင္မသြားတဲ႔မမေတြက
ေရွ႕ဆံုးကတက္တက္ၾကြၾကြပဲဗ်။ ဦးေဆာင္ျပီးဝင္သြားလိုက္ၾကတာဗလေကာင္းေကာင္းနဲ႔ကိုဇိုင္ယန္ကေတာ႔
သူ႕လက္ရာသင္ပုန္းေတြကို ကိုယ္တိုင္ထမ္းျပီးပို႔ေပးတယ္။
ရပ္မိရပ္ဖေက်ာင္းေဂါပကအဖြဲ႔ဝင္ေတြအစံုအလင္နဲ႔စကားေျပာျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။
“အဓိကလိုအပ္ခ်က္ကသင္ေထာက္ကူစာေရးကိရိယာအျပင္
ဆရာမေလးေတြအတြက္က ဆရာေတာ္အတြက္ေကာ၊
ဦးတို႔ရပ္မိရပ္ဖေတြအတြက္ပါ မနိုင္ဝန္ၾကီးျဖစ္ေနတာ၊
ဒီနွစ္မွာအဆိုးဆံုးပဲ၊အားလံုးလဲၾကပ္တည္းေနၾကေတာ႔အခက္အခဲျဖစ္သြားတာေပါ႔၊
တစ္လတစ္ေသာင္းခြဲဆိုတာေလာက္ငွတယ္ရယ္လို႔ေတာ႔မပာုတ္ပါဘူး၊
ဝမ္းစာအေနနဲ႔သူတို႔မလဲ ဒါပဲရွိတာ၊ဆယ္တန္းစာေမးပြဲကိုလည္း
ဒီအတိုင္းပဲဝင္ေျဖလိုက္ေပါ႔၊က်ဴရွင္ေတြဘာေတြလဲမတက္နိုင္ပါဘူးကြာ၊
စာအုပ္ၾကည္႔ျပီးပဲက်က္ေျဖလိုက္တာ၊
ဇြဲေတာ႔မေလ်ာ႔ၾကပါဘူး၊နွစ္တိုင္းလည္းဝင္ေျဖေနတာပဲ”….
စိတ္မသက္သာစရာပါ။ကေလးေတြအတြက္ေကာ၊ကေလးေတြအတြက္ဘဝေတြ
ြေပးဆပ္အလုပ္အေၾကြးျပဳၾကသူတို႔အတြက္ပါရင္ေလးစရာအေျခအေနပါ။
ဘုန္းၾကီးကအိုေနပါျပီ၊သက္ေတာ္ေထာက္လာျပီျဖစ္တဲ႔အတြက္
ဓါတ္ၾကီးေလးပါအစုအေဝးရဲ႕ေဖါက္လႊဲေဖါက္ျပန္မွဳ႕ေၾကာင္႔အရာရာေမ႔တတ္ေနျပီး
မိန္႔သမွ်အက္ေၾကာင္းထပ္ေနတဲ႔အထိကိုဆိုးေနပါျပီ။
ဒီလိုအေျခအေနနဲ႔ဒီေက်ာင္းေလးကို
ိုထမ္းပိုးထားေနခဲ႔တဲ႔စိတ္ဓါတ္ကိုေတာ႔အံၾသဝမ္းသာျဖစ္ရပါတယ္။
“မင္းတို႔ေခါင္းေဆာင္ကဘယ္သူ….”“ေအာင္ေဇယ်ာမင္းပါဘုရား”လို႔သံျပိဳင္ေျဖျပီး “ေအးေအး ငါ႔မလဲ ဦးပုပ္သည္ေတြလာရင္ေျပာလို႔ရေအာင္ ရန္ကုန္ကအဖြဲ႔ေတြဒီလိုလာလွဴၾကတယ္ဆိုတာ တစ္ခါမွ ဒီေလာက္မ်ားမ်ားမရခဲ႔ဖူးေတာ႔ဝမ္းသာသကြာ”သိပ္မၾကာခင္ပဲထပ္လာေမးျပန္ေရာ၊
ျပန္ေျဖရ၊ဘုန္းၾကီးကလဲဒါပဲထပ္မိန္႔၊ဒီလိုနဲ႔ ဂ်ာေအးကိုသူအေမရိုက္လိုက္တာ ေရစက္ခ်ပါေတာ႔မယ္ဘုရားဆိုေတာ႔မွျပီးသြားပါေတာ႔တယ္။
အင္းဒီေနရာမွာလဲေတြးပူရတာ .... ေရစက္ခ်တရားကိုအစအဆံုးထပ္ေၾကာ႔ေနရင္ခက္ျပီလို႔။ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ေပါ႔။
ထူးျခားတဲ႔တရားရဲ႕စြမ္းအားရယ္ပဲလားေတာ႔မသိ။ခုနေျပာခဲ႔သလိုေမ႔တတ္တဲ႔
စိတ္အေျခေနနဲ႔ရပာန္းအိုၾကီးပာာၾသကာသအစခ်ီျပီး၊ငါးပါးသီလအဆံုး၊
ေရစက္ခ်တရားတစ္ခုလံုး
အထစ္အေငါ႔မရွိေခ်ာေခ်ာေမာေမာနဲ႔မို႕ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာစြာနဲ႔ သာဓုအနုေမာဒနာေခၚဆိုလိုက္နိုင္ပါေတာ႔တယ္။ေတာ္ေသး၏၊
ေရစက္ခ်ျပီးတာနဲ႔ကြ်န္ေတာ္တို႔တစ္ဖြဲ႔လံုးအလုပ္ရွုပ္သြားေပါ႔။ကေလးေတြကိုမုန္႔ေဝ၊ စာအုပ္၊လြယ္အိပ္၊ကြန္ပါဘူး၊ခဲတံ၊ေပတံ၊နဲ႔ေထာင္႔ေစ႕ေအာင္ေဝျပီး
စိတ္ကူးေကာင္းတဲ႔မမြန္က လူေစ႔ေဘာင္းဘီေလးေတြလို္က္ေဝနဲ႔တကယ္႔ကိုပီတိၿဖစ္စရာပါ။
ေယာက်ၤားေလးအဖြဲ႔ကေတာ႔အေယာင္ေဆာင္သင္ပုန္းေတြခြာခ်ျပီး သင္ပုန္းစစ္စစ္ေတြနဲ႔ စာသင္နွစ္ဝက္ကိုအသြင္ေျပာင္းေပးလိုက္ရတာလည္းအားရစရာပါ။အာစရိယအႏြယ္ဝင္
ဆရာမငယ္ေလးေတြအတြက္ ကေလးငယ္ေတြကိုယ္စားကန္ေတာ္႔ေငြအျဖစ္ကိုလည္း
တစ္ေယာက္နွစ္ေသာင္းခြဲနုန္းနဲ႔သံုးေယာက္စာပံပိုးကူညီေပးနိုင္ခဲ႔တာကလည္းေက်နပ္စရာပါ
“အရွင္ဘုရားသင္႔ေတာ္သလို လိုရာသံုးဖို႔ပါဘုရား ”ဝတၱဳေငြတစ္သိန္းနွင္႔
အတူသကၤန္းေဆးဝါး၊အိပ္ယာခင္း၊ေခါင္းအုန္း၊ေစာင္ျခင္ေထာင္နွင္႔အတူ
ျပည္႔စံုေအာင္္ဆပ္ကပ္လွဴဒါန္းနိုင္ခဲ႔ပါေသးသည္။
ဗလာစာအုပ္ဒါဇင္(၅၀)ေက်ာ္ကေတာ႕
႔လက္က်န္စာသင္နွစ္အတြက္လံုေလာက္ေစေတာ႔မွာပါ။
ဆရာမေလးေတြလက္ထဲအပ္နွင္းၿပီးစီမံေပးေစခဲ႔ပါတယ္။
ကေလးေတြနဲ႔အတူအမွတ္တရဓါတ္ပံုေတြအမွတ္တရစုရိုက္ျပီး ေက်ာင္းဝန္းထဲလိုအပ္ခ်က္ေတြလိုက္ၾကည္႔ေနစဥ္
ေက်ာင္းဝန္းနွင္႔ကပ္လ်က္ အိမ္ဝိုင္းထဲမွရြာသားဦးၾကီးတစ္ေယာက္ထြက္လာျပီး
“ငါ႔တူတို႔လာမယ္လို႔ၾကိဳမသိလို႔ပါကြာ၊ဒီေလာက္နဲ႔ပဲဧည္႔ခံလိုက္ရတာစိတ္မေကာင္းပါဘူး”
ဆိုျပီးလက္ထဲကိုျခံထြက္ႏြားနို႕ပူပူေလးနွစ္ပုလင္းအတင္းထိုးထည္႔ေပးသြားပါ
တယ္။“တို႔ရြာအတြက္ ဒီကေလးေတြအတြက္က ဒါမ်ိဳးတစ္ခါမွ ၾကံဳဘူးေသးတာမပာုတ္ဘူး၊
ငါ႔တူတို႔ငါ႔တူမၾကီးတို႔ကိုေက်းဇူးအရမ္းတင္လြန္းလို႔ပါကြာ၊လက္ခံပါ”
မျငင္းရက္နုိင္စရာမို႔အားလံုးရဲ႕ကိုယ္စားၾကည္နူးစိတ္နဲ႔လက္ခံလိုက္ရတဲ႔ ႏြားနို႔ပူပူေလးကိုအျပန္ခရီးမွာမွ်ေသာက္ရတဲ႔အရာသာကိုေတာ႔ဘယ္သူမွေမ႔လိမ္မယ္လို႔
မထင္ဘူးဗ်။ၾကည္နူးေက်နပ္မွဳ႕ပီတိအစံုစံု၊ကေလးေတြရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ယံုၾကည္သက္ဝန္မွဳ႕
မ်က္ဝန္းအစံုစံု၊တက္ၾကြေသခ်ာတဲ႔ဲျမန္မာ႔လူငယ္ပရပာိတအဖြဲ႔ရဲ႕ေျခလွမ္းအစံုပာာ ခိုင္ခိုင္မာမာရပ္တည္ေနနိုင္ခဲ႔ပါျပီ။တတိယခရီးစဥ္အတြက္တက္ၾကြမွဳ႕
ေျခလွမ္းျမဲျမံစြာရင္မွာေထြးပိုက္ျပီး ျမိဳ႕အဝင္ညေနခင္းေလးက သာယာေမြ႔ေလ်ာ္ဖြယ္အတိေပါ႔၊လိုအပ္ေနတဲ႔ကြက္လပ္ေလးေတြအတြက္ လက္တြဲမျဖဳတ္စတမ္း
တတိယေျမာက္ေျခလွမ္းေလးမွာျပန္ဆံုၾကပါစို႔ သူငယ္ခ်င္းတို႔………….


ေရးသားသူ း ေဗဒါေဇာ္