ဆံပင္နီက်င္က်င္တို႔က အုန္းဆီနဲ႔ ရက္ရွည္လမ်ားေဝးေနၾကရသည္႔ပာန္။အေထြးလိုက္က်ဝဲ

ေနတဲ႔ ဆံႏြယ္မွ်င္အၾကား ႏြမ္းလ်လ်အျပံဳးတစ္ခ်ိဳ႕က အတင္းပာန္လုပ္ထားသည္႔နွယ္။

ပူေလာင္ျပင္းပ်စြာ ကြင္းေခါင္ေခါင္အတြက္ ေနေရာင္ပူတို႔ကလည္း အိပ္သြန္ဖါေမွာက္။

ေခြ်းစီးေၾကာင္းတို႔က သနပ္ျပင္ဘဲၾကားကို ခုပ္ထြင္သြားသည္႔ လယ္ထြန္စက္သို႔ အလား။

သူတို႔ေလးေတြရဲ႕မ်က္ဝန္းတို႔မွာေတာ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ ေတာက္ စို႔လို႔ေနသည္။

အိကနဲ ညြတ္ေခြသြားသည္႔ ဝါးၾကမ္းခင္းေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္တစ္လွမ္း မလွမ္းဝံ႔ခဲ႔

ေတာ႔ပါ။ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ ဒုတိယတန္းအသိေလးနဲ႔ ညဏ္မွီသေလာက္လွမ္းၾကည္႔ေနရွာတဲ႔

မ်က္ဝန္းအစံုတို႔ကို ကြ်န္ေတာ္လိပ္ျပာမလံုစြာေတာင္းပန္တိုလ်ိဳရင္း“ပညာသင္ခ်င္တဲ႔ကေလး

ေတြကအမ်ားၾကီးကြ၊ဘုန္းၾကီးရဲ႕အေျခအေနကလည္း ဒကာတို႔ျမင္တဲ႔အတိုင္းပဲ” ၾကက္ေသေသေနရာမွ ဦးပဥၥင္းရဲ႕စကားသံေၾကာင္႔ အထိပ္တလွန္႔နဲ႔“တင္ပါ႔ ဘုရား”

အလိုက္သင္႔ျပန္ေလ်ာက္လိုက္မိတယ္။“ဒါက နွစ္တန္းကေလးေတြ၊ေက်ာင္းေဘးအဖီေလးမွာ

အရိပ္ခိုေနတဲ႔ကေလးေတြက သူငယ္တန္းနဲ႔၊တတိယတန္းကေလးေတြ၊ခုနေက်ာင္းေပၚတင္

ထားတာက ေလးတန္းကေလးေတြေလ”ဘုန္းၾကီးညႊန္ျပတဲ႔ ေလးတန္းကေလးေတြက ေနရာ

အခက္ခဲေၾကာင္႔ ေက်ာင္းေဘးအဖီေလးထဲ ျပြတ္သိပ္တိုးၾကပ္စြာေရာက္ရွိသြားတဲ႔ကေလးငယ္

ေတြပါ။ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔မေရာက္ခင္တစ္နာရီေလာက္ၾကိဳေစာင္႔ေနရတဲ႔ ကေလးေတြက တဲေက်ာင္းငယ္ေလးရဲ႕ ေဘးဝဲယာဝန္းက်င္မွာ အစီအရီ။လက္ထဲမွာ ကေလးစာေစာင္၊ကေလး

ဂ်ာနယ္အခ်ိဳ႕ကိုင္ေဆာင္ရင္း ဘယ္႔္အတြက္ေၾကာင္႔ေနပူစပ္ခါးထဲ ရပ္ေစာင္႔ေနရသည္ကုိေဝခြဲ

မရသည္႔ ပာန္အတိနဲ႔။ညစ္ထပ္ထပ္ေက်ာင္းဝတ္စံုတို႔ၾကား ေျခဗလာနဲ႔ကေလးငယ္ေတြက

လည္း ဒုနဲ႔ေဒး။ဒါ ရန္ကုန္ပါလို႔ က်ိန္တြယ္ျပီးျပလိုက္ခ်င္တယ္။လယ္ကြင္းေတြနဲ႔ရန္ကုန္၊

ရန္ကုန္လယ္ကြင္းျပင္ကသီးျခားကမာၻေလးပါ။ဦးပဥၥင္းက ဆက္ျပီး …

“ေရာက္စကမ်ားဆိုရင္ တကယ္႔ကိုလြင္တီးေခါင္ေခါင္၊လယ္ကြင္းထဲဆိုေပမယ္႔ လယ္စိုက္စားတဲ႔အိမ္လည္းတစ္အိမ္မွမရွိ။က်ဴးေက်ာ္ ပ်ံက်သမားေတြပဲ စုေနတဲ႔ ရပ္ကြက္ေလးေပါ႔။က်ဳပ္လည္း ငယ္ကငယ္ေသးဆိုေတာ႔ငါမေနနိုင္ဘူးျျပန္ေျပးမယ္ဆိုျပီး

ေတာင္စဥ္းစားမိေသးတာ”စကားကုိခဏရပ္လိုက္ျပီး သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

ေနာက္ ကေလးေတြကို ပီတိမ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေဝ႔ဝဲၾကည္႔ေနရင္းက မ်က္ဝန္းတို႔သည္

ပာိုးအေဝးဆီသို႔ ေငးရီလ်က္…“ဆဲသံ၊ဆိုသံ စီကနဲရန္ျဖစ္သံေတြနဲ႔ ရပ္ကြက္ဆိုေတာ႔

ေရာက္စက ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းကိုမသိတာ။ေနာက္ေတာ႔မွဒီေနရာ

ဝန္းက်င္ေလးအတြက္ေေသာက္သံုးေရအတြက္ေကာ၊တစ္ကုိယ္ေရသန္႔ရွင္းမွဳအတြက္ပါ

ခုလိုေႏြဦးေပါက္လာရင္ အခက္ခဲျဖစ္မွွန္းသိေတာ႔ စက္ေရတြင္း နွစ္တြင္းတူးျပီး ေရဒါနအလွဴအရင္ စလုပ္ျဖစ္တယ္။ေနာက္ေက်ာင္းဖြင္႔ရာသီေရာက္ေတာ႔လည္း

ေက်ာင္းမအပ္နိုင္တဲ႔ကေလးနဲ႔ ၊စာတစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ျပီး ကေလးထိန္း၊အိမ္အကူ

လုပ္ရမယ္႔ကေလးေတြကိုျမင္ရေတာ႔ အရမ္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ဒါနဲ႔ထူးပါဘူးေလ

ဆိုျပီး သက္ဆိုင္ရာကိုခြင္႔ျပဳခ်က္ေတာင္းျပီး ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းဆိုျပီး စလုပ္

မိပါေလေရာ။ကဲ…ရပ္ကြက္ထဲကေက်ာင္းတက္ခ်င္တဲ႔ကေလး၊စာသင္ခ်င္တဲ႔ကေလးေတြ

စာရင္းေပးနိုင္ပါျပီဆိုျပီးစေခၚလိုက္တဲ႔ေန႔မွာပဲ…အားလားလား…လာလုိက္ၾကတာ(၃၅၀)ေက်ာ္

လို႔(၄၀၀)နီးပါးေလာက္ကုိျဖစ္သြားပါေလေရာ။ဒါေတြအကုန္လံုးသာလက္ခံလိုက္ရင္ေတာ႔

ေက်ာင္းပါျပိဳျပီး ဘုန္းၾကီးလည္းေနစရာမရွိျဖစ္ေတာ႔မွာပဲဆိုျပီး ေခါက္ခ်ိဳးခ်၊မဲစနစ္နဲ႔လက္ခံ

လိုက္တာ ကေလးစုစုေပါင္း(၁၈၀)ေယာက္၊အဲ႔ ထဲကမွ (၆၀)ေယာက္ကုိ ဘုန္းၾကီးေထာက္ပံ႔

ေပးျပီးအတန္းေက်ာင္းပုိ႔၊က်န္တဲ႔ ကေလးေတြကုိဒီမွာသင္နဲ႔လုပ္ရေတာ႔တယ္။စာေရးခံုေဝလာ

ေဝးလို႔ ေက်ာက္သင္ပုန္းေတာင္မွ အတန္းစံုေအာင္မရွိဘူး။ခဲတံအသစ္ဆိုတာ မသံုးဖူးေသးတဲ႔

ကေလးေတြလည္း ဒီမွာအမ်ားၾကီး၊ခု ဒကာတို႔လာလွဴမွပဲ ဒီကေေလးေတြ ဗလာစာအုပ္ဒါဇင္

လိုက္စကိုင္ဖူးတာကြ..”မခ်ိတင္ကဲ မိန္႔ၾကားေနတဲ႔ ဦးပဥၥင္းေလးက ေမာသြားေလလားမသိ၊

စကားရပ္သြားသည္။

မနက္ေစာေစာထဲက လာေစာင္႔ေနရွာတဲ႔ကေလးငယ္ေတြ ေနပူ၊ေလပူထဲမွာ ေျမၾကီးကို

ဖင္ခုထိုင္လို႔ မည္မွ်ၾကာေအာင္ပင္ပန္းၾကီးစြာေစာင္႔ေနၾကရရွာသည္မသိ။ကေလး သဘာဝ

အရျငိမ္ကုတ္ၾကပ္တင္းစြာေနရလို႔ စိတ္အိုက္ေနၾကသည္႔ပံုနွင္႔။တရားနာလွဴဖြယ္ပစၥည္းေရစက္

ခ်နဲ႔ အမွ်ေဝ သာဓုေခၚ အလွဴအစီစဥ္တစ္ေလ်ာက္လံုးမွာ ကြ်န္ေတာ္႔စိတ္က ကေလးငယ္ေတြ

ဗိုက္ထဲက တဂြီဂြီျမည္သံမ်ားကိုသာ ၾကားေယာင္ေနသည္။မနက္ေစာေစာ သေရစာေလးမ်ိဳး၊

ထမင္းၾကမ္းခဲ မ်ိဳး စားမွစားခဲ႔ရပါ႔မလား။ကေလးေတြအားလံုးက ညိဳးငယ္ႏြမ္းလ်စြာနဲ႔။

MyanmarYouthDonation Group ေထာက္ပံ႔မည္႔သင္ေထာက္ကူစာေရးကိရိယာပစၥည္းမ်ား

ကိုလက္ခံဖို႔ရာ တန္းစီေစာင္႔စားရင္း လွိဳက္ေမာေနပံုမ်ိဳး။အဖြဲ႕သူ၊အဖြဲ႕သားေတြအားလံုးလည္း

ဒီအေျခအေန၊ဒီျမင္ကြင္းကို ၾကည္႔ရင္းတစံုတစ္ခု ထိရွခံစားမိၾကမွာပါ။

ၾကာဇံေၾကာ္ ကိုေဖာ႔ဗူးေတြနဲ႔ အသင္႔ျပင္ထားျပီး ကေလးငယ္ေတြတစ္ေယာက္ခ်င္းစီးေဝ၍

နဂိုမူလေစာင္႔ခိုင္းထားရတဲ႔ေနရာကုိျပန္ပုိ႔လိုက္ေတာ႔ ကေလးတစ္ခ်ိဳ႕က ဆာေလာင္မြတ္သိပ္

စြာအငမ္းမရ စားေသာက္လို႔၊ကေလးငယ္တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ တစ္ေယာက္ထဲမစားရက္သည္႔နွယ္

ၾကာဇံေၾကာ္ ေဖာ႔ဗူးကုိ ရင္ခြင္မွာက်စ္က်စ္ပါေအာင္ပုိက္ေထြးထားရင္း အိမ္မွာက်န္ရစ္ခဲ႔မည္႔

ေမာင္ငယ္နွမငယ္ေလးေတြအတြက္လား၊မက်န္းမမာျဖစ္ေနတဲ႔ မိခင္ဖခင္တို႔အတြက္ရယ္ပဲ

လား“သမီး မစားဘူးလား” ဆိုေတာ႔ “ပာင္႔ အင္း” ဆိုျပီးေခါင္းပဲခါျပရွာပါတယ္။

ျမန္မာလူငယ္ပရပာိတအဖြဲ႔ ရဲ႕တတိယအၾကိမ္ေျမာက္ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္း

မ်ားသို႔ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းမ်ား ပံ႔ပုိးလွဴဒါန္းပြဲေလးကေတာ႔ ေအာင္ျမင္ေခ်ာေမာစြာနဲ႔ ျပီးဆံုး

ခဲ႔ပါျပီ။အလွဴနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ၾကည္နဴးပီတိ တစ္စံုတစ္ရာအတြက္ေတာ႔ အဖြဲ႔သားမ်ားကိုယ္တိုင္

ထိရွခံစားလိုက္ရျပီမို႔ မလိုက္ပါနိုင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ျပန္လည္မွ်ေဝေပးေစလိုပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕အျမင္ ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႕ခံစားမွဳကေတာ႔ “အမွန္တကယ္လိုအပ္ေနတဲ႔ ကြက္လပ္ေလး

မ်ားအတြက္သာ”လို႔ရည္ရြယ္တည္ေထာင္ထားတဲ႔ MYD အတြက္ လိုအပ္ေနတဲ႔အရာမ်ားစြာက စိန္ေခၚေစာင္႔ၾကိဳေနတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။မိဘမဲ႔ကေလးမ်ားနဲ႔(ဘ-က)ေက်ာင္းမ်ားသို႔

ဦးတည္ေထာက္ပံ႔ေလ်ာက္လွမ္းရမယ္႔ MYD ရဲ႕ေျခလွမ္းမ်ားစြာအတြက္လည္းအင္အားမ်ား

စြာလိုအပ္ေနပါေသးတယ္။ျပည္တြင္း၊ျပည္ပ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင္႔တကြ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ

ေပးပို႔ကုသိုလ္ယူလွဴဒါန္းၾကေသာ MYD အဖြဲ႔သားမ်ားအားလံုးကုိလည္း အထူးအေလးျမတ္ျပဳ

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ႕စုစည္းမွဳအင္အားနဲ႕ ဆက္လက္ေလွ််ာက္လွမ္းမယ္႔

MYD ရဲ႕ေျခလွမ္းမ်ားခိုင္မာအာားျပည္႔ေနပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းရင္း ဆထက္တပိုးပါဝင္လွဴဒါန္းနိုင္ၾကပါေစ….ေစတနာရွင္သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းတို႔…..

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကိုယ္စိတ္နွစ္ျဖာက်န္းမာရႊင္လန္းနိုင္ၾကပါေစ…

ေဗဒါ