ဂ်က္ဖရီက သူ႕ေက်ာင္းသားေတြကို သူ႔အေတြ႕အၾကံဳတစ္ခုကို ဥပမာေပးျပီး ေပာာေျပာပို႔ခ်ေလ႔ရွိတယ္။သူေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက သတၱေဗဒ
လက္ေတြ႕စာေမးပြဲကိုေအာက္ပါအတိုင္း ေျဖခဲ႔ရသတဲ႔။
သူေက်ာင္းက ပာားဗတ္ေကာလိပ္၊လက္ေတြ႕စာေမးပြဲေျဖရတဲ႔ေနရာက ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ခန္းမ၊အခန္းက ေဘာလံုးကြင္းေလာက္အၾကီးၾကီး၊အျပင္
မွာ နွင္းမုန္တိုင္းက်ေနတယ္။အထဲမွာ အပူေပးကိရိယာမရွိဘူး။စာေမးပြဲေျဖသူတစ္ဒါဇင္တည္း။အဲသလိုအေျခအေနမွာ အခန္းေစာင္႔တဲ႔သူက ေရွ႕
တံခါးကိုဖြင္႔ေပးထားေတာ႔ အရမ္းေအးတာေပါ႔။
"မင္းတို႔ရဲ႕ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲ"
"ဒီစားပြဲေပၚမွာတင္ထားတဲ႔ငွက္နမူနာကိုၾကည္႔ျပီး ငွက္ရဲ႕ လကၡဏာေတြကိုေဖၚျပရမယ္။အဲဒီငွက္ေဆာင္းခိုပံု၊ေန႔စဥ္စားေသာက္ပံု၊မိတ္လိုက္ပံု၊
သူတို႔အခ်င္းခ်င္းဆက္သြယ္ပံု၊ပူးေပါင္းေနထိုင္ပံု ျဖစ္နိုင္ရင္အဲဒီငွက္ရဲ႕ မ်ိဳးစိ္တ္၊မ်ိဳးရင္းကိုေဖၚျပဖို႔ပဲ။(၄)နာရီအခ်ိန္ရတယ္။နမူနာကိုၾကိဳက္သလို
ၾကည္႔နိုင္တယ္။သို႔ေသာ္ ငွက္ကိုထုပ္ထားတဲ႔ပလပ္စတစ္အိတ္ကိုေတာ႔မျဖည္ရဘူး"လို႔အခန္းေစာင္႔ကညႊန္ၾကားတယ္။
ငွက္ကိုပလပ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ထုပ္ထားေတာ႔ ပလပ္စတစ္အိတ္ေအာက္ဘက္ကထြက္ေနတဲ႔ ေျခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ငွက္ေျခသည္းေတြ၊ျပီးေတာ႔
ေဘးဘက္ကထြက္ေနတဲ႔ငွက္ေတာင္ေမြးေတြ...ဒါပဲျမင္ရတယ္။အေကာင္ဘယ္ေလာက္ၾကီးမယ္၊ပံုပန္းသ႑န္ ဘယ္လိုေနမယ္ဆိုတာေလာက္ေတာ႔
မွန္းလို႔ရတယ္။ဒါေလာက္ပဲ။ေက်ာင္းသားပာာ (၄)နာရီၾကာၾကာ ဘာေတြေရးျပီး ဘယ္လိုေျဖမလဲ။
ဘာလို႔မျမင္ေအာင္အိတ္နဲ႔ထုပ္ထားသလဲ။ဒါသက္သက္ညစ္တာပဲ။အဓိပၸါယ္မရွိဘူး။အဲသလိုထင္စရာပဲ။တစ္နာရီေလာက္ၾကာေတာ႔ ေက်ာင္းသား
တစ္ေယာက္က ေပါက္ကြဲေတာ႔တာပဲ။စာေမးပြဲေစာင္႔တဲ႔ ဆရာဆီသြားျပီး"ဒီစာေမးပြဲကုိ က်ဳပ္ကေတာ႔မေျဖေတာ႔ဘူး။အဓိပၸါယ္မရွိဘူး။ေစာ္ကား
တာ။က်ဳပ္တို႔ ဒီဆီမက္စ္တာမွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာအခ်ိန္ကုန္ခဲ႔ရတယ္။ေငြေပါင္းမ်ားစြာလည္း က်ဳပ္မိဘေတြကုန္ခဲ႔ရျပီ"လို႔ေျပာတယ္။စာေမးပြဲေစာင္႔
သူက"ဒါ ခင္မ်ားရဲ႕ဖိုင္နယ္စာေမးပြဲ၊ေျဖဖို႔ပဲရွိတယ္"လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။သို႔ေသာ္ ခုန ေပါက္ကြဲတဲ႔ေက်ာင္းသားက ဆက္မေျဖေတာ႔ပဲ စာေမးပြဲခန္းမ
ၾကီးရဲ႕အျပင္ဘက္ကိုထြက္သြားတယ္။ဂ်က္ဖရီပို႔ နဲ႔အျခားေက်ာင္းသားေတြကေတာ႔ စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ပဲဆက္ျပီးေျဖတယ္။
ဂ်က္ဖရီပို႔ပာာ ပာားဗတ္တကၠသိုလ္က ပါေမာကၡပါ။သူက အီး-စီးပြားေရး(အီး-ေကာ႔မာ႔စ္)အေၾကာင္းစာသင္ရင္း အထက္ပါ စာေမးပြဲအေတြ႕အၾကံဳ
ကိုေပာာတာပါ။
ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ႔ လူသားအားလံုးအတြက္ ဘဝဆိုတာ ဂ်က္ဖရီပို႔ ေျဖခဲ႔ရတဲ႔ ထုပ္ထားတဲ႔ငွက္ပဲ။ဘဝတစ္ေလ်ာက္လံုးမွာကြ်န္ေတာ္တို႔
အားလံုးၾကံဳေတြ႕ၾကရမယ္႔ လူမွဳေရး၊စီးပြားေရး နဲ႔အေထြေထြ၊အေျခအေန အစုစုတို႔မွာေသခ်ာတယ္ဆိုတာ မရွိ။အာမခံဆိုတာမရွိ။ဆံုးျဖတ္ခ်က္
ေတြခ်ျပီးလုပ္ရတဲ႔အခါ မ်ိဳး၊ဆံုးျဖတ္ခ်က္ၾကီးၾကီးပဲျဖစ္ေစ မျပည္႔စံုတဲ႔ အခ်က္အလက္အေပၚမွာ ခ်ရတာခ်ည္း။အခ်က္အလက္ေတြက အမွားေတြ
လည္းျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ေလာကၾကီးကလည္း ပြက္ပြက္ညံေနျပီး စိတ္ပ်ံ႕လြင္႔ေအာင္ ပာိုသည္ေတြးေအာင္လုပ္ေနေသးတယ္။
ထုပ္ထားတဲ႔ငွက္တစ္ေကာင္လိုပါပဲ။တကယ္ေတာ႔ အကုန္အစင္ဘယ္ေတာ႔မွ မျမင္ရဘူး။ကိုယ္အရင္ကဆည္းပူးထားသမွ်ဗပာုသုတ၊အေတြ႕
အၾကံဳနဲ႔ ဗီဇစိတ္ကိုပဲသံုးျပီး ေျဖရွင္းရတာပဲ။မျမင္ရေအာင္ ေရွ႕ကကြယ္ေနတာေတြက ေလာကၾကီးရဲ႕ဝရုန္းသုန္းကားျဖစ္ေနမွဳ၊အနီးပတ္ဝန္း
က်င္က က်ိဳးေၾကာင္းမညီညြတ္ျဖစ္ေနမွဳေတြ၊ျပီးေတာ႔ ေအးစက္ေနျပီး မ်က္နွာသာမေပးတဲ႔အေျခအေန......
ဘဝကိုဆက္လက္ခ်ီတက္ဖို႔ လိုအပ္တာကေတာ႔ဆင္ျခင္စဥ္းစားျပီးမွ ရရွိထားတဲ႔ ယံုၾကည္မွဳပဲ။
အခန္းအျပင္ဘက္ထြက္ေျပးသြားတာ သို႔မပာုတ္ ရွိျပီးအေျခအေနနဲ႔ပဲေနလိုက္တာမ်ိဳးကေတာ႔လြယ္တယ္
ျခားနားသြားေအာင္တစ္ခုခုလုပ္လိုက္ဖို႔ကေတာ႔ ကိုယ္ဥာဏ္၊ကိုယ္႔အရည္အခ်င္းကိုယံုၾကည္ဖို႔၊ကိုယ္လုပ္တဲ႔ပာာ ေကာင္းတယ္
မွန္တယ္လို႔ယံုၾကည္မွဳ လိုအပ္တယ္။ကိုယ္လုပ္တဲ႔ကိစၥပာာ ေကာင္းတယ္ မွန္တယ္လို႔ ယံုၾကည္မွဳပာာ မိမိကို ကိုယ္႔အတြင္းထဲက လမ္းျပေနမွာပါ။
"ကိုတာ"ေရးသားျပီး "မံုေရြးစာေပတိုက္"ကေန (၂၀၀၅)ဇူလိုင္လမွ ပထမအၾကိမ္အျဖစ္ထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ီထားတဲ႔
"အျခားတစ္ဖက္မွ ဆင္ျခင္ရန္အေၾကာင္းမ်ား"စာအုပ္မွ ေကာက္နုတ္ေဖၚျပပါသည္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေဗဒါ
|
0 comments