သားတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္ အေမ
"ေပါ့ရင္ အရသာမရွိဘူးနဲ႔ ဒီေန႔ခ်က္တာ နည္းနည္းငန္ေတာ့ မ်ဳိမက်ဘူးတဲ့။
ဘယ္လိုလုပ္ေပးရမလဲ"
အိမ္ထဲ၀င္၀င္ခ်င္း ထမင္းစားခန္းမွ လႊင့္လာတဲ့အသံက ဆီးလို႔ၾကိဳတယ္။ သားကို
ျမင္ေတာ့ အေမက ေခါင္းငံု႔ျပီး ထမင္းဆက္စားတယ္။ မိန္းမက သူ႔ကို
မ်က္ေစာင္းနဲ႔ ၾကည့္တယ္။ အေမစားေနတဲ့ ဟင္းကို သူ ျမည္းၾကည့္ျပီး
ခ်က္ခ်င္း ေထြးထုတ္လိုက္မိတယ္။
"အေမ့ေရာဂါက အငန္နဲ႔ မတည့္ဘူးလို႔ ေျပာထားတယ္ မဟုတ္လား"
"ဒါဆို ရွင့္အေမကို ရွင္ပဲခ်က္ေကြ်းေပါ့" ေျခေဆာင့္ျပီး သူမ ထြက္သြားတယ္။
သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို သူခပ္ဖြဖြခ်ရင္း...
"အေမ.. အဲတာေတြ မစားနဲ႔ေတာ့.. သား ေခါက္ဆဲြခ်က္လိုက္မယ္"
"သား... အေမကို သား ဘာေျပာစရာရွိလဲ? ေျပာစရာရွိတာ ေျပာေနာ္သား..စိတ္ထဲ ထည့္မထားနဲ႔"
"ေနာက္လက်ရင္ သားရာထူးတက္ျပီ အေမ။ သား ဒီထက္ ပိုအလုပ္မ်ားေတာ့မယ္။
အေမ့ေခြ်းမကလည္း အျပင္ထြက္ အလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္တဲ့.. ဒါေၾကာင့္.. "
သား ဘာကိုဆိုလိုခ်င္မွန္း အေမသိလိုက္တယ္။
"သားရယ္ အေမ့ကို လူအိုရံု မပို႔ပါနဲ႔ေနာ္"
တိုးလွ်ဳိးေတာင္းပန္စြာ အေမဆိုေတာ့ သားစိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး ခဏေလာက္
ႏႈတ္ဆိတ္သြားတယ္။
"အေမ.. လူအိုရံုက မေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ အေမ့ေခြ်းမ အလုပ္ရရင္ အေမ့ကို
ျပဳစုဖို႔အခ်ိန္ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ လူအိုရံုမွာ အေမ့ကို ျပဳစုမယ့္လူ၊
ခ်က္ေကြ်းမယ့္ ၀န္ထမ္းေတြရွိတယ္ အေမ။ အိမ္မွာထက္စာရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့
အေမရယ္"
"ဒါေပမဲ့.. သားရယ္..."
အေမ့စကားကို သူ မၾကားခ်င္ဟန္ေဆာင္ျပီး ေရခ်ဳိးခန္းဘက္ ထြက္လာခဲ့တယ္။
သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေခါက္ဆဲြအတူစားျပီး စာၾကည့္ခန္းထဲ သူ၀င္ခဲ့တယ္။
ျပတင္းေပါက္ အျပင္ဖက္ကို ေငးၾကည့္ရင္း သူေတြေ၀ေနမိတယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္
မုဆိုးမျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အေမ၊ သားကို လူတစ္လံုးသူတစ္လံုး ျဖစ္ေအာင္
ေကြ်းေမြးခဲ့တဲ့ အေမ၊ သားကို လူရာ၀င္ေအာင္ ႏိုင္ငံျခားအထိ ပညာသင္ခြင့္
ေပးခဲ့တဲ့ အေမ.. သားကို ၾကီးျပင္းေအာင္ ေကြ်းေမြးအနစ္နာခံခဲ့တာကို
အေၾကာင္းျပျပီး သားဆီက ဘာမွျပန္မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ အေမကို အိမ္ေထာင္ေရး
တည္ျမဲဖို႔ မိန္းမဆႏၵေၾကာင့္ လူအိုရံုပို႔ရေတာ့မယ္။
သက္ျပင္းေလးေလးတစ္ခ်က္ သူခ်လိုက္မိတယ္။ သား ရင္ထဲမွာ မခ်ိလိုက္တာ
အေမရယ္...
"မင္းရဲ႕ လက္က်န္ဘ၀ကို မင္းအေမက အေဖာ္ျပဳမွာ မဟုတ္ဘူး.. မင္းမိန္းမကပဲ အေဖာ္ျပဳမွာ"
"မင္း အေမ အသက္ၾကီးျပီကြာ။ ေနလိုရရင္ ေနာက္ထပ္ ၄ . ၅ ႏွစ္ေပါ့။ အဲဒီ
ႏွစ္တိုတုိေလးမွာ အေမကို ေသခ်ာျပဳစု ဂ႐ုစိုက္ပါကြာ။ မရွိေတာ့မွ
ငါမေကြ်းလိုက္ရပါလား? ငါ မေမြးလိုက္ရပါလားလို႔ ေနာင္တမရနဲ႔"
ပတ္၀န္းက်င္က သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြတစ္ခ်ဳိ႔ရဲ႕ စကားသံကို ျပန္ၾကားေယာင္ရင္း
သူေရွ႕ဆက္ မေတြးရဲေတာ့ဘူး။
အေမ့အတြက္ ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားရင္ ဂ႐ုစိုက္ ရိုေသရာေရာက္တယ္လို႔
ထင္မယ္ဆိုလည္း ထင္ၾကေတာ့။ ေတာင္စြယ္ေနကြယ္လုဆဲ ညေနခင္းတစ္ခု ျမိဳ႔ျပင္မွာ
တည္ထားတဲ့ လူအိုရံုဆီ သူတို႔ေရာက္လာခဲ့တယ္။ လူအိုရံုရဲ႕ဧည့္ခန္းကို
သူတို႔ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတာ့ ၄၂လက္မ တီဗြီဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ဟာသကား
တစ္ကားျပေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကည့္ေနတဲ့ ပရိသတ္ဆီက ဘာရီသံမွ
မၾကားရဘူး။
ပံုစံတူ အကၤ်ီ၊ ပံုစံတူညႇပ္ထားတဲ့ ဆံပင္နဲ႔ လူအိုတစ္ခ်ဳိ႔ ဆိုဖာေပၚမွာ
ေစာင္းေစာင္းရဲြ႔ရဲြ႔ ထိုင္ေနၾကတယ္။ ငူငူငိုင္ငိုင္ ထိုင္ေနတဲ့
အဘြားအိုတစ္ေယာက္ ပါးစပ္က တစ္တြတ္တြတ္ရြတ္ေနတယ္။ တုန္ခ်ိခ်ိ အဘြားအို
တစ္ေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚက်ေနတဲ့ မုန္႔ကို ကုန္းေကာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္။
ျမင္ကြင္းေတြကို သားအၾကည့္ လဲြျပီး ေနေရာင္ရတဲ့ အခန္းတစ္ခန္းကို
အေမ့အတြက္ ေရြးလိုက္တယ္။ အခန္းျပတင္းေပါက္က အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့
သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ လက္တြန္းလွည္းနဲ႔ နပ္စ္တစ္ခ်ဳိ႔ကို ေတြ႔လိုက္တယ္။
ပ်င္းရိပ်င္းတဲြ ညေနခင္းရဲ႕ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းေရာင္ေအာက္ျမင္ကြင္းက
ျမင္ရသူအဖို႔ ရင္နင့္စရာေကာင္းလွတယ္။
"အေမ.. သား .. သြားေတာ့မယ္"
သူ႔ႏႈတ္ဆက္စကားကို အေမ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ တုန္ရီေနတဲ့
လက္နဲ႔ေ၀ွ႔ယမ္းျပတယ္။ သြားမရွိေတာ့တဲ့ ပါးစပ္ကို ဟျပီး တစ္ခုခုေျပာဖို႔
ၾကိဳးစားတယ္။ အေမ.. ဆံပင္ေတြေတာင္ ေငြေရာင္သမ္းခဲ့ပါေပါ့လား..
မ်က္လံုးေထာင့္က အရစ္ေၾကာင္းေတြေတာင္ နက္သထက္ နက္၀င္ခဲ့ပါေပါ့လား... အေမ
တကယ္အိုခဲ့ပါေပါ့လား....
သားတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္ အေမ
(၁)
အဲဒီတုန္းက သူ(၆)ႏွစ္။ ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ အေမခရီးထြက္ရမယ္ဆိုလို႔ သူ႔ကို
ဦးေလးအိမ္မွာ ခဏ သြားအပ္ခဲ့တယ္။ ပစၥည္းေတြယူျပီး အေမသြားဖို႔ျပင္ေတာ့
ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ အေမ့ အကၤ်ီိကုိဆဲြျပီး သူေအာ္ငိုေတာ့တယ္။
" အေမ.. သားကို ခဲြမသြားပါနဲ႔...အေမ သားကို ထားမသြားပါနဲ႔"
ရွဳိက္ၾကီးတငင္ငိုေနတဲ့ သူ႔ကို အေမ ထားမသြားရက္ခဲ့ဘူး။ အေမ့လက္ကို
ဆဲြျပီး ဦးေလးအိမ္က ထြက္လာေတာ့ ျခံတံခါးကို သူဆဲြပိတ္ခဲ့လိုက္တယ္။
သူ႔ကို ထားခဲ့ဖို႔ လာသြားတယ္ဆိုတဲ့ အိပ္မက္ဆိုးၾကီး တစ္သက္လံုး
ကပ္ညိႇမလာေအာင္ တံခါး၀ဖက္ကို သူေယာင္လို႔ေတာင္ လဲမၾကည့္ခဲ့ဘူး။
(၂)
အိမ္ထဲ ၀င္လိုက္တာနဲ႔ မိန္းမနဲ႔ ေယာကၡမက အေမ့အခန္းထဲက ပစၥည္းေတြကို
လြင့္ပစ္ဖို႔ သိမ္းေနတာနဲ႔ သြားတိုးတယ္။ ၂ေပျမင့္တဲ့ ဒိုင္းဆုတစ္ခု....
အထက္တန္းတုန္းက "ကြ်န္ေတာ္၏ မိခင္" ဆိုတဲ့ စာစီစာကံုးနဲ႔ သူ ပထမဆုရထားတဲ့
ဒိုင္းဆုေလး။ အဘိဓာန္ စာအုပ္တစ္အုပ္... အေမ့ေခြ်းနဲစာနဲ႔ ၀ယ္ေပးခဲ့တ့ဲ
သူ႔ရဲ႔ ပထမဦးဆံုးေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္။ အေၾကာေျပ လိမ္းေဆးတစ္ဘူး...အေမ
အိပ္ရာမ၀င္ခင္ လိမ္းတတ္တဲ့ေဆး... လိမ္းေပးမဲ့သူ မရွိဘဲ အေမ့ကို
ဒီေဆးေပးလိုက္ေတာ့လဲ ဘာထူးမွာလဲ...
"ေတာ္ျပီ.. မသိမ္းၾကပါနဲ႔ေတာ့" သူ ေအာ္လိုက္မိတယ္။
"ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ အမႈိက္ေတြ မပစ္ထုတ္ရင္ ငါ့ပစၥည္းေတြ ဘယ္နားသြားထားရမလဲ"
ေယာကၡက စူးစူး၀ါး၀ါး ၾကည့္ရင္း ျပန္ေအာ္တယ္။
"ဟုတ္ပါ့.. အဲဒီကုတင္စုတ္ၾကီးလည္း ပစ္ထုတ္လိုက္စမ္းပါ။ မနက္ျဖန္က်မွ
အေမ့အတြက္ သမီး ကုတင္အသစ္တစ္လံုး ၀ယ္ေပးမယ္ေနာ္"
ကုတင္ေခါင္းရင္းမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ အဲဒီပံုက
သူ႔ကို အေမ ကစားကြင္း လိုက္ပို႔တုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ပံုျဖစ္တယ္။
"ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေမရဲ႔ အေမြေတြ... တစ္ခုမွ မပစ္ႏိုင္ဘူး"
"ဒါ ဘာအခ်ဳိးလဲ.. ဘာလို႔ အေမ့ကို ျပန္ေအာ္ရတာလဲ.. အေမ့ကို ခ်က္ခ်င္းေတာင္းပန္လိုက္"
"မင္းကို ငါ လက္ထပ္ခဲ့တာနဲ႔ မင္းအေမကို ခ်စ္ရမယ္ဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ငါ့ကို
လက္ထပ္ခဲ့ျပီး ငါ့အေမကို မင္း မခ်စ္ခဲ့ရတာလဲ"
(၃)
မိုးရြာျပီးစမို႔ ညက ပိုေအးစက္ေနတယ္။ လူသူကင္းရွင္းတဲ့ လမ္းမေပၚမွာ
ကားေလးတစ္စီး ျမိဳ႔ျပင္က လူအိုရံုဖက္ ဦးတည္ျပီး တရိပ္ရိပ္ေျပးေနတယ္။
လူအိုရံုေရာက္ေတာ့ ကားေပၚက အျမန္ဆင္းျပီး အေမ့အခန္းဖက္
သူေျပးသြားလိုက္မိတယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ အေမ အျမဲလိမ္းတတ္တဲ့
အေၾကာေျပေဆးဘူးကို တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။
"အေမ.. ေဆးက်န္ခဲ့လို႔ သားလာပို႔တာ"
အေမ႔ကုတင္ေရွ႔ သူဒူးေထာက္ခ်လိမ့္မိတယ္။
"မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ သားရယ္.. မနက္ျဖန္ အလုပ္ရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား..
ျပန္ပါသား.. ေဆးကို အေမ့ဘာသာ လိမ္းလို႔ရတယ္"
"အေမ.... " သူ႔အသံေတြ လည္ေခ်ာင္း၀မွာ တစ္ဆို႔ေနတယ္။
"အေမ သားကို ခြင့္လြတ္ပါ အေမ... သားတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္ေနာ္"
အိုမင္း ပိန္လွီေနတဲ့ အေမ့ခႏၶာကိုယ္ကို တင္းတင္းေလး သူဖက္ထားလိမ့္မိတယ္။
သူ႔ ပါးျပင္ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြက အဆက္မျပတ္ စီးဆင္းလို႔...
"သားတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္ အေမ"
forward mail ေလးကေနရထားတဲ႔စာစုေလးပါ။ေရးသူအမည္မပါလာလို႔ မေဖၚျပေပးနိုင္တာကိုေတာ႔ခြင္႔လႊတ္ေစခ်င္တယ္။
လူအိုရံုလို႔သံုးနဳန္းတာရိုင္းတယ္ဆိုေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ဒီအသံုးအနဳန္းနဲ႔ပါ နည္းနည္းထပ္ျဖည္႔ေရးေပးခ်င္ပါေသးတယ္။
ခင္ဗ်ားတို႔ကြ်န္ေတာ္တို႔လိုသား/သမီးအရြယ္ေတြမွာရင္ခြင္နွစ္ခုရွိတယ္ဗ်။ဆိုရ ရင္ ပထမအရြယ္နဲ႔ဒုတိယအရြယ္ထိေပါ႔။မိဘရင္ခြင္ အရိပ္အျမံဳနဲ႔အခ်ိန္တန္အိမ္ေထာင္ရက္သားက်သြားရင္ ထပ္ရလာတဲ႔ အိမ္သူဆိုတဲ႔ကိုယ္ပိုင္မိသားစုရင္ခြင္။
ဒါေပမယ္႔ တတိယအရြယ္ေရာက္လာရင္ေတာ႔ ခင္ဗ်ားလည္းလူအိုစာရင္း၀င္သြားျပီး ကြ်န္ေတာ္လည္းလူအိုစာရင္း၀င္သြားျပီ။
ဘိုးဘြားရိပ္သာအရြယ္ေတြေပါ႔။လူအိုေတြျဖစ္လာတဲ႔အခါ ဥေပကၡာမ်ိဳးစံုကိုစတင္ရင္ဆိုင္လာရေတာ႔မွာပါ။
ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးလာျဖစ္ရတဲ႔အတြက္ အထက္ပါဒုကၡ ေတြနဲ႔ကင္းေ၀းေကာင္းကင္းေ၀းနိုင္ပါလိမ္႔မယ္။အိုၾကီးအိုမ အရြယ္ေတြ
ရဲ႕အားငယ္စိုးရြ႔ံမွဳ၊လိုအပ္ေနတဲ႔ေႏြးေထြးမွဳေတြကေတာ႔ ျဖစ္လာနိုင္္္္ ရလာနိုင္ဖို႔သိပ္မလြယ္လွပါဘူး။ျဖည္႔စည္းေပးထားတဲ႔
အလွ်ံပယ္စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြထက္ ခင္ဗ်ားလိုအပ္ေနတဲ႔အရာပာာ အေရးတယူေျပာဆုိဆက္ဆံေစခ်င္၊တိုင္ပင္နွီးေနွာေစခ်င္၊
မိသားစုစကား၀ိုင္းထဲမွာ၀င္ဆန္႔ခ်င္တာမ်ိဳးျဖစ္လာနိုင္ဖို႔သိပ္မလြယ္လွပါဘူး။ဒီေတာ႔ခင္ဗ်ားအိပ္ယာေလးပာာ ခင္ဗ်ားရဲ႕လူအိုရံုေလးျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာေတာ႔မယ္။လူအိုရံုဆိုတာ လူအိုေတြၾကီးပဲစုျပံဳထားမွမပာုတ္ပါဘူး။အိမ္ေလးထဲက အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာတင္ အထီးက်န္အားငယ္ေနၾကရွာတဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လူအိုရံုေတြကလည္းဒုနဲ႔ေဒးပါ။ လူအိုေတြရဲ႕လူမွဳဒုကၡအေထြေထြ
ထဲမွာ အထက္ပါဇာတ္လမ္းေလးထဲကလို စိတ္ရွည္မွဳ႕မေပးနိုင္တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေနေလးေတြကလည္း တစ္မ်ိဳးေပါ႔။
ဆင္းရဲႏြမ္းပါတဲ႔လူအိုစံုတြဲ တစ္တြဲကိုကြ်န္ေတာ္ခပ္ငယ္ငယ္ကၾကံဳခဲ႔ရဘူးတယ္။နွစ္ေယာက္စလံုးကအသက္ (၇၀)၀န္းက်င္အရြယ္ေတြ။
သားသမီးပဲမရွိရွာေတာ႔တာလား။ရွိေသာ္ျငားပစ္ပယ္ခံထားရတာလားမသိ။ေတာင္းစားေနတာေတာ႔ၾကံဳခဲ႔ဖူးတယ္။မ်က္စိကလည္းသိပ္
မေကာင္းရွာေတာ႔ အျမဲပဲလက္တြဲျပီးတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေဖးကူးထားရေတာ႔တာေပါ႔။လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲကိုလာထိုင္တုိင္း
ဆိုင္ရွင္က အျမဲကုသိုလ္ယူဖို႔လုပ္တယ္။ဒါေပမယ္႔သူတို႔ကလံုး၀လက္မခံပါဘူး။သူတို႔အေနနဲ႔ ဆက္လက္ရပ္တည္နိုင္ေသးတယ္ဆိုတာ
သူတို႔စားေသာက္ေနခ်ိန္ေလးမွာ သိထားဖို႔လိုတယ္ထင္လို႔လက္မခံတာလားဆိုတာေတာ႔ခုမွပဲစဥ္းစားမိတာပါ။လက္ဖက္ရည္နဲ႔အီၾကာေကြးစားျပီး
တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ဆိုင္ထဲကထြက္သြားတဲ႔သူတို႔ကိုၾကည္႔ရတာလည္းရင္နင္႔စရာပါပဲ။သူတို႔လို အဖိုးအို၊အဘြားအိုၾကီးေတြဘယ္ေလာက္ေတာင္မွာမ်ားေနၾကျပီလဲ။
ဘယ္သူ႕ကိုမွအျပစ္မတင္ပဲ မ်က္စိေရွ႕မွာရွိတာကိုပဲျပင္လိုက္ၾကရင္ေကာ အားလံုးအတြက္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ။
ပာုတ္တယ္ေလ သူတို႔သားသမီးေတြ ေသာက္သံုးမက်လို႔မိဘေတြဒီလိုျဖစ္ေနတာဆိုျပီး အသားလြတ္ေဒါပြေနရံုနဲ႔ေတာ႔
ဘာမွျဖစ္လာမွာမပာုတ္ပါဘူး။လုပ္ေပးနိုင္တာဘာရွိမလဲ။ဘယ္ေလာက္လုပ္ေပးနိုင္မလဲဆိုတာေလးကိုပဲ၀ိုင္းေတြးၾကရေအာင္။
ဒါေၾကာင္႔ ေျပာခ်င္တာကေတာ႔ သင္တစ္ေန႔အိုေသာခါ၀ယ္
ခု သင္ဘာေတြျပင္ဆင္သင္႔ျပီထင္သလဲေပါ႔ေလ...................
သက္ၾကီးရြယ္အိုေစာင္႔ေရွာက္ေရးအတြက္ ၀ိုင္း၀န္းေဆြးေႏြးခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ေအာက္ပါလင္႔ေလးကေန၀င္ခဲ႔ဖို႔ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္
http://specialfriendsonline.ning.com/group/myanmaryouthdonationgrou...
http://www.facebook.com/note.php?created&&suggest¬e_...
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေဗဒါ
Community Service Learning ဆိုတဲ႔စာသင္နည္းတစ္ခုကို ပရပာိတစာသင္နည္း လို႔ျမန္မာျပန္ျပီး ပရပာိတစာသင္နည္းေလးအေၾကာင္းကိုေအာက္ပါအတိုင္းမိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါရေစ။
အေမရိကန္ မက္ဆာခ်ဴးဆက္က K-8 ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းမွာ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ ပရိုဂ်က္(Community Service Project)တစ္ခုရွိသတဲ႔။ေဆာင္းဦးေပါက္မွာငါးတန္းနဲ႔
ေျခာက္တန္းကေလးေတြက သိုးေမြးဦးထုပ္ေလးေတြလုပ္ျပီးအေႏြးထည္လိုေနတဲ႔ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးေတြကိုေဝတဲ႔ပရိုဂ်က္ေပါ႔၊ပရိုဂ်က္ကအလြန္ေအာင္ျမင္ပါတယ္။
ေက်ာင္းသားေလးေတြနည္းနည္းစက္ခ်ဳပ္တတ္သြားတယ္။ပိုအေရးၾကီးတာကတျခားကေလးေတြမွာ
လိုအပ္ေနတာကိုထိထိေရာက္ေရာက္နဲ႔လက္ေတြ႕လုပ္ေပးလိုက္ရတာပါ။စာနယ္ဇင္းေတြကလည္း ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕အလွဴကိုေရးၾကတယ္။ဒါေပမယ္႔ ပရိုဂ်က္အျပီး ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ေဆြးေႏြးတဲ႔အခါမွာ တစ္ခုခုေခ်ာ္ေနေသးသတဲ႔။ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ကတကယ္႔
အသိေလးကို "မရ"လိုက္ၾကဘူး။ဆရာေတြခိုင္းလို႔သာလုပ္လိုက္သာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က လိုအပ္ေနတာေလးတစ္ခုကိုကူညီရတာလို႔မခံစားရဘူး၊ဒီပရိုဂ်က္ေနာက္ကြယ္
က "အေၾကာင္း" ကိုနားမလည္ၾကေသးဘူးတဲ႔။ နယူးအဂၤလန္ေဆာင္းဥတုအတြက္ အေႏြးထည္မတတ္နိုင္တဲ႔ မိသားစုေတြရွိပါလားလို႔သိေစျမင္ေစခ်င္တာကိုေက်ာင္းသား
တခ်ိဳ႕မသိလိုက္ဘူး။ျပီးေတာ႔ ဒီပရိုဂ်က္ကလည္းသူတို႔ေက်ာင္းသင္ခန္းစာနဲ႔လည္းဘာမွမပတ္သက္ဘူး။
တကယ္ေတာ႔ပရပာိတအလုပ္နဲ႔ ပရပာိတစာသင္နည္းကအဲေနရာမွာကြာတာပါ။ပရပာိတ စာသင္နည္းက ပရပာိတအလုပ္နဲ႔ေက်ာင္းသင္တန္းေပါင္းစပ္ေပးရမွာပါ။ေက်ာင္းသားေတြကိုတက္တက္ၾကြၾကြ သင္ယူေနသူေတြျဖစ္လာေစလ်က္တစ္ျပိဳင္နက္မွာျပည္သူ႕နီတိကိုလည္းသင္ၾကားေပးတာကို ပရပာိတ
စာသင္နည္းလို႔ေခၚပါတယ္။ဒီနည္းမွာ"အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ျခင္းနဲ႔ သင္ယူျခင္း" ရည္ရြယ္ခ်က္နွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။အဲ ရည္ရြယ္ခ်က္နွစ္မ်ိဳးေပါက္ေျမာက္ရဲ႕လားလို႔ၾကည္႔ရမွာပါ။
ဒီလိုသင္နည္းပာာ အရင္ကလည္းရွိပါတယ္။သို႔ေသာ္ တစ္ေနရာစီျပန္႔ေနလို႔ပါ။ယခုေတာ႔ ၁၉၉၀ ခုနွစ္ကတည္းက အေမရိကန္မွာဖယ္ဒရယ္အစိုးရကေကာ္မရွင္တစ္ခုဖြဲ႕ပါတယ္။
အမ်ိဳးသားအက်ိဳးေဆာင္ေကာ္ပိုေရးရွင္း(Corporation for National Service) ဖြဲ႔ျပီးပရပာိတစာသင္နည္းက ပရိုဂ်က္ေတြကိုအေထာက္အပံ႔ေပးပါတယ္။
၂၀၀၁ မွာျပည္နယ္ ၆ ခု၊ေနာက္ထပ္ျပီးေတာ႔ ျပည္နယ္ ၇ ခုကေက်ာင္းေတြမွာ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုအေနနဲ႔ အက်ိဳးေဆာင္စာသင္နည္းကိုထည္႔ပါတယ္။ကဲေလာ႔ေဖာင္ေဒးရွင္းလို ျပင္ပအဖြဲ႔အစည္းေတြကလည္း ရန္ပံုေငြထည္ဝင္ၾကပါတယ္။အစိုးရေက်ာင္းေတြရဲ႕ ၃၂ ရာနဳန္းကပရပာိတ
စာသင္နည္းကိုလုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ဒီနည္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြပာာအလုပ္လုပ္ရတယ္။ရပ္ကြက္ကစားကြင္းကိုသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတာျဖစ္ေစ၊
ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြေစာင္႔ေရွာက္ထားတဲ႔မိဘမဲ႔ကေလးစာသင္ေက်ာင္းမွာစာသြားျပသည္ျဖစ္ေစ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ပါဝင္လုပ္ကိုင္တာကိုေတာငး္ဆိုတဲ႔နည္းျဖစ္ပါတယ္။မလွဳပ္မယွက္ခံစားရ
ံုသက္သက္စာသင္သား(Passive Learners) ေတြမပာုတ္ေတာ႔ဘဲ၊ျပင္ပကမာၻၾကီးရဲ႕ျပႆနာေတြက
ိေတြ႕ၾကံဳေျဖရွင္းတဲ႔အေတြ႕အၾကံဳယူသူေတြ
ြျဖစ္သြားတာေပါ႔။ကေလးေတြကို သစ္ပင္ေလးေတြအစိုက္ခိုင္းတဲ႔ ပရိုဂ်က္ဆိုပါစို႔။မ်ိဳးေစ႔ အေၾကာင္း၊ေျမၾသဇာအေၾကာင္း၊ေျမ၊ ေရ ၊ေန အေၾကာင္း
စာအုပ္ေတြဖတ္ရမယ္ေရေလာင္း ၊ေပါင္းသင္ရမယ္။သိပၸံအေၾကာင္းနဲ႔ ေဘာဂေဗဒကိုမိတ္ဆက္ေပးလို႔ရတယ္။ေရရွည္လုပ္ရတာ စိတ္ရွည္ရတာကသိလာဖို႔မ်ားတယ္။
ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔သူတို႔ပာာလူ႕အသိုင္းအဝန္းရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုပဲလို႔သိလာတယ္။
ေက်ာင္းသားေတြက"လူအသိုင္းအဝန္း(community)ဆိုတာဘာလဲ"ကိုသေဘာေပါက္လာတယ္။
ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕လူ႕အသိုက္အဝန္းက ၂ မ်ိဳးရွိလာတယ္။တစ္ခုကေက်ာင္းစာသင္ခန္း၊
ေနာက္တစ္ခုကသူတို႔အက်ိဳးေဆာင္ေပးတဲ႔ရပ္ကြက္။ဆရာေတြ၊ေက်ာင္းသားေတြအခ်င္းခ်င္း
၊ရပ္ကြက္ေနျပည္သူေတြနဲ႔ အတူတူလုပ္ရင္းကအစုအသင္းစိတ္ဓါတ္ရွိလာတာေပါ႔။
မည္သည္႔ပညာေရးရာေဆာင္ရြက္သူမဆို"ကေလးေတြပာာလည္းအေကာင္းအမြန္ေတြလုပ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵရွိၾကတယ္။အခြင္႔အလမ္းေတြရွိရင္လုပ္ၾကမွာပဲ"လို႔သေဘာတူညီၾကတယ္။အက်ိဳးေဆာင
္စာသင္နည္းေတြပာာ အဲဒီအခြင္႔အလမ္းကိုေပးအပ္ပါတယ္။ကေလးသူငယ္ေတြမွာ လူမွဳေရးစိတ္ဓါတ္ထြန္းကား
ေအာင္လုပ္ေပးတာ။လွဳမွဳက်င္႔ဝတ္(Social respons-ibility)ကိုပ်ိဳးေထာင္ေပးတာပါ။
အိုင္အိုဝါ၊စင္စီနတီျမိဳ႕မွာ ပထမတန္းကေလးေတြပာာ အယ္လ္ဇိုင္းမားေရာဂါယူနစ္ကိုသြားျပီးလည္ၾကတယ္။ကေလးေတြသာမက မိဘေတြပါ(ပရိုဂ်က္
ျပီးေသာ္လည္း)ေရာဂါသည္လူအိုၾကီးေတြထံအလည္အပတ္ဆက္လုပ္ၾကသတဲ႔။
မက္ဆာခ်ဴးဆက္၊ပာဒ္ဆန္ျမိဳ႕ကေလးတန္းေက်ာင္းသားေတြပာာအနားကစိမ္႔ေျမေတာကေလးကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ ေလ႔လာၾကသတဲ႔။တခ်ိဳ႕ကေလးေတြပာာပတ္ဝန္းက်င္
ထိန္းသိမ္းေရးမွာစိတ္ဝင္စားတဲ႔ကေလးေတြျဖစ္သြားတယ္။
ပာာဝိုင္ယီမွာေတာ႔ ကြ်န္းေပၚကမီးေတာင္ေတြကိုေလ႔လာၾကတယ္။တစ္ကယ္ေတာ႔ မီးေတာင္ျဖစ္ေစ၊စိမ္႔အိုင္ျဖစ္ေစ အတူတူပါပဲ။လူငယ္ေတြကိုစိတ္ဝင္စားစရာတစ္ခုခု နိုးဆြတဲ႔အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳ ရွိမွာေပါ႔။ဒါေလးကေတာ႔ "ဆရာကိုတာ" ေရးတဲ႔ "အျခားတစ္ဖက္မွဆင္ျခင္ရန္အေၾကာင္းမ်ား"ဆိုတဲ႔စာအုပ္ေလးထဲက ေကာက္နဳတ္ေဖၚျပေပးထားတာပါ။
ဆရာစာအုပ္အမည္ေလးအတိုင္းပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ဆက္လက္ျပီးဆင္ျခင္သံုးသပ္စရာေတြကိုဝိုင္းစဥ္းစားၾကည္႔ရေအာင္။တကယ္ေတာ႔
ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာ အေျခခံပရပာိတစိတ္ဆိုတာေမြးရာပါ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔စိတ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။သူသူငါငါကိုယ္႔ေရွ႕မွာ အျမင္မေတာ္
တာမ်ိဳးကိုေတြ႕ရင္ဝိုင္းဝန္းကူညီျပီးေျဖရွင္းေပးလိုက္ၾကတဲ႔စိတ္ဓါတ္အရင္းခံအက်င္႔ေကာင္းေလးေတြက လူတိုင္းရဲ႕လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္လိုေတာင္ျဖစ္ေနပါျပီ။ဒါေပမယ္႔အဖြဲ႔အစည္းပံုစံမ်ိဳးနဲ႕လုပ္ေဆာင္ရာမွာေတာ႔ အဖြဲ႔ ဆိုတဲ႔စည္းလံုးညီညြတ္မွဳစိတ္ဓါတ္မ်ိဳးနဲ႔က်င္႔သားမရၾကေသးတဲ႔ အေနအထားမ်ိဳးေတြေတြ႕
ေနရပါေသးတယ္။ျပီးေတာ႔အခုလိုကေလးေတြရဲ႕လုပ္ေဆာင္နိုင္မွဳစြမ္းရည္ကိုျမွင္႔တင္ေပးတဲ႔
ပတ္ဝန္းက်င္ေကာင္းေတြလည္းအမ်ားၾကီးလိုအပ္ေနပါေသးတယ္။သစ္တစ္ပင္စိုက္ ဆိုရံုနဲ႔ကေတာ႔ အလုပ္မျဖစ္ပါဘူး။ဘာေၾကာင္႔သစ္ပင္စိုက္ခိုင္းတယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းအခ်က္ကိုကေလးေတြသိေအာင္ ေဆြးေႏြးမွဳပံုစံေလးနဲ႔ သြားဖို႔လည္းလိုပါေသးတယ္။သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ ဒီသစ္ပင္ေလးကဘယ္လိုအသံုးဝင္တယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းေလး၊ကမာၻၾကီးပူေႏြးလာ
မွဳ၊ဖန္လံုအိမ္အာနိသင္၊ေဂပာစနစ္စတာေတြကိုကေလးေတြနားလည္ေအာင္ရွင္းျပေပးရမယ္။
ေမးခြန္းေတြကိုၾကိဳဆိုရမယ္။မေမး၊ေမးခ်င္လာေအာင္စိတ္ဝင္စားလာေအာင္ေဆြးေႏြးေပးရမယ္႔
ဆရာေတြအေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာထိ ေလ႔လာသင္႔မလဲ။သစ္ပင္စိုက္ပြဲေတြနဲ႔ မၾကာခဏ ၾကံဳဖူး
ၾကမွာပါ။ကြ်န္ေတာ္ရွစ္တန္းနွစ္မွာသစ္ပင္စိုက္ဖူးတယ္။ေက်ာင္းမွာေပါ႔။ဘာအပင္စိုက္လည္း
ဆိုတာလည္းမသိဘူး။ဘာေၾကာင္႔စိုက္ရတယ္ဆိုတာလည္းဘယ္သူမွမရွင္းျပၾကဘူး။ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔သစ္ပင္စိုက္၊ျပီးေတာ႔ဓါတ္ပံုေလးဘာေလးရိုက္ေပါ႔။တစ္ေက်ာင္းလံုးကသစ္ပင္ေတြ
စာသင္နွစ္မကုန္ခင္မွာပဲ ပ်က္စီးသြားတယ္။ဆိုလိုတာက ရည္ရြယ္ခ်က္မွန္ေနရင္၊လုပ္ရပ္ေလးပါစနစ္က်ေအာင္ထပ္လုပ္ရမယ္၊လုပ္ရပ္ပါေကာင္းသြားရင္ ေခါင္းထဲစြဲေနတဲ႔အခ်က္အလက္ေလးေတြကေလးေတြကိုထည္႔ေပးနိုင္ရမယ္။ဒါမွ သူၾကီးျပင္းလာတဲ႔တစ္ေန႔ သူနဲ႔ သူပတ္ဝန္းက်င္ကိုျပန္အက်ိဳးျပဳနိုင္သြားမယ္ေလ။
ခုေခတ္ကေလးေတြကအလြန္အစြမ္းထက္ၾကပါတယ္။သူတို႔သိခ်င္စိတ္ရွိလာတဲ႔အရာတစ္ခုနဲ႔
ပတ္သတ္လာရင္ဆင္႔ပြားေမးခြန္းမ်ိဳးစံုကမထင္မွတ္တဲ႔ ရွု႕ေထာင္႔မ်ိဳးစံုကေနထြက္လာတတ္ၾကတယ္။
အေရးၾကီးတာတစ္ခုကေတာ႔ ကေလးေတြစိတ္ပ်က္သြားေလာက္ေအာင္ဘာတစ္ခုမွမလုပ္မိေစဖို႔ပါပဲ။
သူတို႔ရဲ႕စိတ္ဝင္စားမွဳအတိုင္းအတာကို ထပ္ျပီးျမွင္႔တင္ေပးနုိင္ဖို႔ပဲလိုတယ္။ဒီအတြက္အလိုအပ္ဆံုးအရာက ကေလးေတြနဲ႔အခ်ိန္ေပးျပီးစကားေျပာေပးဖို႔ပါပဲ။သူတို႔ကိုအေလးထားေၾကာင္းေပၚလြင္ေစရမယ္။သူတို႔ကို အရာသြင္းျပီးသူတို႔ရဲ႕အၾကံညဏ္ေလးေတြကိုလိုအပ္ေနေၾကာင္းေျပာျပေပးရမယ္။
ကမာၻေပၚမွာကေလးသူငယ္ေတြနဲ႔ပတ္သတ္တဲ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာနိုင္ငံမွာလည္း ရွိတန္သေလာက္ရွိိပါတယ္။အားလံုးပာာ ကိုယ္ထူကိုယ္ထနဲ႔တကယ္ကေလးေတြကိုတန္ဖိုးထားတဲ႔အဖြဲ႔ေတြပါ။အားလံုးရဲ႕တူညီတဲ႔ရည္မွန္းခ်က္က ကေလးငယ္ေတြကို စိတ္ဓါတ္ျမွင္႔တင္ေပးနိုင္ဖို႔ပါပဲ။ႏြမ္းပါတဲ႔ကေလးျဖစ္ေစ၊ျပည္႔စံုေနတဲ႔ကေလးျဖစ္ေစ စိတ္ဓါတ္ေရးရာအားနည္းေနရင္ ဘယ္လိုမွထင္တိုင္းမေပါက္နိုင္ပါဘူး။
လူမွဳအသိုင္းအဝန္းပတ္ဝန္းက်င္ေတြကလည္းကေလးေတြရဲ႕စိတ္ကိုအမ်ားၾကီးလႊမ္းမိုးထားပါတယ္။
ရုပ္ဝတၱဳေတြပံ႔ပိုးတပ္ဆင္ေပးလိုက္နိုင္တဲ႔အတြက္
ကြ်န္ေတာ္တို႔မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔အားရေက်နပ္မွဳတို႔ျဖစ္လာေစပါတယ္။ဒါေပမယ္႔ အေရးၾကီးဆံုးလို႔ဆိုတဲ႔ ကေလးေတြရဲ႕စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာခံစားခ်က္ေတြကိုေတာ႔ကြ်န္ေတာ္တို႔လစ္လ်ဴရွု႕ထားမိေနတယ္။
လက္ေတြ႕ေလာကၾကီးမွာ မိဘအမ်ားစုကဒါမ်ိဳးျပႆနာကိုၾကံဳေတြေနၾကရတယ္။ဆက္လက္ျပီး
ကေလးသူငယ္ေစာင္႔ေရွာက္ေရးအဖြဲ႔ေတြအထိ ရိုက္ခက္လာခဲ႔ရင္ေကာ။
ကဲ ...ဒီေတာ႔ အျခားတစ္ဖက္မွဆင္ျခင္ရန္အေၾကာင္းေတြက မ်ားသထက္မ်ားလာခဲ႔ျပီဆိုပါေတာ႔......
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေဗဒါ
Ref: ကိုတာ ရဲ႕အျခားတစ္ဖက္မွဆင္ျခင္ရန္အေၾကာင္းမ်ား စာမ်က္နွာ(၁၄၃-၁၄၉)....
အေမရိကန္ မက္ဆာခ်ဴးဆက္က K-8 ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းမွာ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ ပရိုဂ်က္(Community Service Project)တစ္ခုရွိသတဲ႔။ေဆာင္းဦးေပါက္မွာငါးတန္းနဲ႔
ေျခာက္တန္းကေလးေတြက သိုးေမြးဦးထုပ္ေလးေတြလုပ္ျပီးအေႏြးထည္လိုေနတဲ႔ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးေတြကိုေဝတဲ႔ပရိုဂ်က္ေပါ႔၊ပရိုဂ်က္ကအလြန္ေအာင္ျမင္ပါတယ္။
ေက်ာင္းသားေလးေတြနည္းနည္းစက္ခ်ဳပ္တတ္သြားတယ္။ပိုအေရးၾကီးတာကတျခားကေလးေတြမွာ
လိုအပ္ေနတာကိုထိထိေရာက္ေရာက္နဲ႔လက္ေတြ႕လုပ္ေပးလိုက္ရတာပါ။စာနယ္ဇင္းေတြကလည္း ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕အလွဴကိုေရးၾကတယ္။ဒါေပမယ္႔ ပရိုဂ်က္အျပီး ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ေဆြးေႏြးတဲ႔အခါမွာ တစ္ခုခုေခ်ာ္ေနေသးသတဲ႔။ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ကတကယ္႔
အသိေလးကို "မရ"လိုက္ၾကဘူး။ဆရာေတြခိုင္းလို႔သာလုပ္လိုက္သာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က လိုအပ္ေနတာေလးတစ္ခုကိုကူညီရတာလို႔မခံစားရဘူး၊ဒီပရိုဂ်က္ေနာက္ကြယ္
က "အေၾကာင္း" ကိုနားမလည္ၾကေသးဘူးတဲ႔။ နယူးအဂၤလန္ေဆာင္းဥတုအတြက္ အေႏြးထည္မတတ္နိုင္တဲ႔ မိသားစုေတြရွိပါလားလို႔သိေစျမင္ေစခ်င္တာကိုေက်ာင္းသား
တခ်ိဳ႕မသိလိုက္ဘူး။ျပီးေတာ႔ ဒီပရိုဂ်က္ကလည္းသူတို႔ေက်ာင္းသင္ခန္းစာနဲ႔လည္းဘာမွမပတ္သက္ဘူး။
တကယ္ေတာ႔ပရပာိတအလုပ္နဲ႔ ပရပာိတစာသင္နည္းကအဲေနရာမွာကြာတာပါ။ပရပာိတ စာသင္နည္းက ပရပာိတအလုပ္နဲ႔ေက်ာင္းသင္တန္းေပါင္းစပ္ေပးရမွာပါ။ေက်ာင္းသားေတြကိုတက္တက္ၾကြၾကြ သင္ယူေနသူေတြျဖစ္လာေစလ်က္တစ္ျပိဳင္နက္မွာျပည္သူ႕နီတိကိုလည္းသင္ၾကားေပးတာကို ပရပာိတ
စာသင္နည္းလို႔ေခၚပါတယ္။ဒီနည္းမွာ"အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ျခင္းနဲ႔ သင္ယူျခင္း" ရည္ရြယ္ခ်က္နွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။အဲ ရည္ရြယ္ခ်က္နွစ္မ်ိဳးေပါက္ေျမာက္ရဲ႕လားလို႔ၾကည္႔ရမွာပါ။
ဒီလိုသင္နည္းပာာ အရင္ကလည္းရွိပါတယ္။သို႔ေသာ္ တစ္ေနရာစီျပန္႔ေနလို႔ပါ။ယခုေတာ႔ ၁၉၉၀ ခုနွစ္ကတည္းက အေမရိကန္မွာဖယ္ဒရယ္အစိုးရကေကာ္မရွင္တစ္ခုဖြဲ႕ပါတယ္။
အမ်ိဳးသားအက်ိဳးေဆာင္ေကာ္ပိုေရးရွင္း(Corporation for National Service) ဖြဲ႔ျပီးပရပာိတစာသင္နည္းက ပရိုဂ်က္ေတြကိုအေထာက္အပံ႔ေပးပါတယ္။
၂၀၀၁ မွာျပည္နယ္ ၆ ခု၊ေနာက္ထပ္ျပီးေတာ႔ ျပည္နယ္ ၇ ခုကေက်ာင္းေတြမွာ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုအေနနဲ႔ အက်ိဳးေဆာင္စာသင္နည္းကိုထည္႔ပါတယ္။ကဲေလာ႔ေဖာင္ေဒးရွင္းလို ျပင္ပအဖြဲ႔အစည္းေတြကလည္း ရန္ပံုေငြထည္ဝင္ၾကပါတယ္။အစိုးရေက်ာင္းေတြရဲ႕ ၃၂ ရာနဳန္းကပရပာိတ
စာသင္နည္းကိုလုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ဒီနည္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြပာာအလုပ္လုပ္ရတယ္။ရပ္ကြက္ကစားကြင္းကိုသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတာျဖစ္ေစ၊
ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြေစာင္႔ေရွာက္ထားတဲ႔မိဘမဲ႔ကေလးစာသင္ေက်ာင္းမွာစာသြားျပသည္ျဖစ္ေစ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ပါဝင္လုပ္ကိုင္တာကိုေတာငး္ဆိုတဲ႔နည္းျဖစ္ပါတယ္။မလွဳပ္မယွက္ခံစားရ
ံုသက္သက္စာသင္သား(Passive Learners) ေတြမပာုတ္ေတာ႔ဘဲ၊ျပင္ပကမာၻၾကီးရဲ႕ျပႆနာေတြက
ိေတြ႕ၾကံဳေျဖရွင္းတဲ႔အေတြ႕အၾကံဳယူသူေတြ
ြျဖစ္သြားတာေပါ႔။ကေလးေတြကို သစ္ပင္ေလးေတြအစိုက္ခိုင္းတဲ႔ ပရိုဂ်က္ဆိုပါစို႔။မ်ိဳးေစ႔ အေၾကာင္း၊ေျမၾသဇာအေၾကာင္း၊ေျမ၊ ေရ ၊ေန အေၾကာင္း
စာအုပ္ေတြဖတ္ရမယ္ေရေလာင္း ၊ေပါင္းသင္ရမယ္။သိပၸံအေၾကာင္းနဲ႔ ေဘာဂေဗဒကိုမိတ္ဆက္ေပးလို႔ရတယ္။ေရရွည္လုပ္ရတာ စိတ္ရွည္ရတာကသိလာဖို႔မ်ားတယ္။
ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔သူတို႔ပာာလူ႕အသိုင္းအဝန္းရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုပဲလို႔သိလာတယ္။
ေက်ာင္းသားေတြက"လူအသိုင္းအဝန္း(community)ဆိုတာဘာလဲ"ကိုသေဘာေပါက္လာတယ္။
ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕လူ႕အသိုက္အဝန္းက ၂ မ်ိဳးရွိလာတယ္။တစ္ခုကေက်ာင္းစာသင္ခန္း၊
ေနာက္တစ္ခုကသူတို႔အက်ိဳးေဆာင္ေပးတဲ႔ရပ္ကြက္။ဆရာေတြ၊ေက်ာင္းသားေတြအခ်င္းခ်င္း
၊ရပ္ကြက္ေနျပည္သူေတြနဲ႔ အတူတူလုပ္ရင္းကအစုအသင္းစိတ္ဓါတ္ရွိလာတာေပါ႔။
မည္သည္႔ပညာေရးရာေဆာင္ရြက္သူမဆို"ကေလးေတြပာာလည္းအေကာင္းအမြန္ေတြလုပ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵရွိၾကတယ္။အခြင္႔အလမ္းေတြရွိရင္လုပ္ၾကမွာပဲ"လို႔သေဘာတူညီၾကတယ္။အက်ိဳးေဆာင
္စာသင္နည္းေတြပာာ အဲဒီအခြင္႔အလမ္းကိုေပးအပ္ပါတယ္။ကေလးသူငယ္ေတြမွာ လူမွဳေရးစိတ္ဓါတ္ထြန္းကား
ေအာင္လုပ္ေပးတာ။လွဳမွဳက်င္႔ဝတ္(Social respons-ibility)ကိုပ်ိဳးေထာင္ေပးတာပါ။
အိုင္အိုဝါ၊စင္စီနတီျမိဳ႕မွာ ပထမတန္းကေလးေတြပာာ အယ္လ္ဇိုင္းမားေရာဂါယူနစ္ကိုသြားျပီးလည္ၾကတယ္။ကေလးေတြသာမက မိဘေတြပါ(ပရိုဂ်က္
ျပီးေသာ္လည္း)ေရာဂါသည္လူအိုၾကီးေတြထံအလည္အပတ္ဆက္လုပ္ၾကသတဲ႔။
မက္ဆာခ်ဴးဆက္၊ပာဒ္ဆန္ျမိဳ႕ကေလးတန္းေက်ာင္းသားေတြပာာအနားကစိမ္႔ေျမေတာကေလးကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ ေလ႔လာၾကသတဲ႔။တခ်ိဳ႕ကေလးေတြပာာပတ္ဝန္းက်င္
ထိန္းသိမ္းေရးမွာစိတ္ဝင္စားတဲ႔ကေလးေတြျဖစ္သြားတယ္။
ပာာဝိုင္ယီမွာေတာ႔ ကြ်န္းေပၚကမီးေတာင္ေတြကိုေလ႔လာၾကတယ္။တစ္ကယ္ေတာ႔ မီးေတာင္ျဖစ္ေစ၊စိမ္႔အိုင္ျဖစ္ေစ အတူတူပါပဲ။လူငယ္ေတြကိုစိတ္ဝင္စားစရာတစ္ခုခု နိုးဆြတဲ႔အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳ ရွိမွာေပါ႔။ဒါေလးကေတာ႔ "ဆရာကိုတာ" ေရးတဲ႔ "အျခားတစ္ဖက္မွဆင္ျခင္ရန္အေၾကာင္းမ်ား"ဆိုတဲ႔စာအုပ္ေလးထဲက ေကာက္နဳတ္ေဖၚျပေပးထားတာပါ။
ဆရာစာအုပ္အမည္ေလးအတိုင္းပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ဆက္လက္ျပီးဆင္ျခင္သံုးသပ္စရာေတြကိုဝိုင္းစဥ္းစားၾကည္႔ရေအာင္။တကယ္ေတာ႔
ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာ အေျခခံပရပာိတစိတ္ဆိုတာေမြးရာပါ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔စိတ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။သူသူငါငါကိုယ္႔ေရွ႕မွာ အျမင္မေတာ္
တာမ်ိဳးကိုေတြ႕ရင္ဝိုင္းဝန္းကူညီျပီးေျဖရွင္းေပးလိုက္ၾကတဲ႔စိတ္ဓါတ္အရင္းခံအက်င္႔ေကာင္းေလးေတြက လူတိုင္းရဲ႕လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္လိုေတာင္ျဖစ္ေနပါျပီ။ဒါေပမယ္႔အဖြဲ႔အစည္းပံုစံမ်ိဳးနဲ႕လုပ္ေဆာင္ရာမွာေတာ႔ အဖြဲ႔ ဆိုတဲ႔စည္းလံုးညီညြတ္မွဳစိတ္ဓါတ္မ်ိဳးနဲ႔က်င္႔သားမရၾကေသးတဲ႔ အေနအထားမ်ိဳးေတြေတြ႕
ေနရပါေသးတယ္။ျပီးေတာ႔အခုလိုကေလးေတြရဲ႕လုပ္ေဆာင္နိုင္မွဳစြမ္းရည္ကိုျမွင္႔တင္ေပးတဲ႔
ပတ္ဝန္းက်င္ေကာင္းေတြလည္းအမ်ားၾကီးလိုအပ္ေနပါေသးတယ္။သစ္တစ္ပင္စိုက္ ဆိုရံုနဲ႔ကေတာ႔ အလုပ္မျဖစ္ပါဘူး။ဘာေၾကာင္႔သစ္ပင္စိုက္ခိုင္းတယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းအခ်က္ကိုကေလးေတြသိေအာင္ ေဆြးေႏြးမွဳပံုစံေလးနဲ႔ သြားဖို႔လည္းလိုပါေသးတယ္။သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ ဒီသစ္ပင္ေလးကဘယ္လိုအသံုးဝင္တယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းေလး၊ကမာၻၾကီးပူေႏြးလာ
မွဳ၊ဖန္လံုအိမ္အာနိသင္၊ေဂပာစနစ္စတာေတြကိုကေလးေတြနားလည္ေအာင္ရွင္းျပေပးရမယ္။
ေမးခြန္းေတြကိုၾကိဳဆိုရမယ္။မေမး၊ေမးခ်င္လာေအာင္စိတ္ဝင္စားလာေအာင္ေဆြးေႏြးေပးရမယ္႔
ဆရာေတြအေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာထိ ေလ႔လာသင္႔မလဲ။သစ္ပင္စိုက္ပြဲေတြနဲ႔ မၾကာခဏ ၾကံဳဖူး
ၾကမွာပါ။ကြ်န္ေတာ္ရွစ္တန္းနွစ္မွာသစ္ပင္စိုက္ဖူးတယ္။ေက်ာင္းမွာေပါ႔။ဘာအပင္စိုက္လည္း
ဆိုတာလည္းမသိဘူး။ဘာေၾကာင္႔စိုက္ရတယ္ဆိုတာလည္းဘယ္သူမွမရွင္းျပၾကဘူး။ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔သစ္ပင္စိုက္၊ျပီးေတာ႔ဓါတ္ပံုေလးဘာေလးရိုက္ေပါ႔။တစ္ေက်ာင္းလံုးကသစ္ပင္ေတြ
စာသင္နွစ္မကုန္ခင္မွာပဲ ပ်က္စီးသြားတယ္။ဆိုလိုတာက ရည္ရြယ္ခ်က္မွန္ေနရင္၊လုပ္ရပ္ေလးပါစနစ္က်ေအာင္ထပ္လုပ္ရမယ္၊လုပ္ရပ္ပါေကာင္းသြားရင္ ေခါင္းထဲစြဲေနတဲ႔အခ်က္အလက္ေလးေတြကေလးေတြကိုထည္႔ေပးနိုင္ရမယ္။ဒါမွ သူၾကီးျပင္းလာတဲ႔တစ္ေန႔ သူနဲ႔ သူပတ္ဝန္းက်င္ကိုျပန္အက်ိဳးျပဳနိုင္သြားမယ္ေလ။
ခုေခတ္ကေလးေတြကအလြန္အစြမ္းထက္ၾကပါတယ္။သူတို႔သိခ်င္စိတ္ရွိလာတဲ႔အရာတစ္ခုနဲ႔
ပတ္သတ္လာရင္ဆင္႔ပြားေမးခြန္းမ်ိဳးစံုကမထင္မွတ္တဲ႔ ရွု႕ေထာင္႔မ်ိဳးစံုကေနထြက္လာတတ္ၾကတယ္။
အေရးၾကီးတာတစ္ခုကေတာ႔ ကေလးေတြစိတ္ပ်က္သြားေလာက္ေအာင္ဘာတစ္ခုမွမလုပ္မိေစဖို႔ပါပဲ။
သူတို႔ရဲ႕စိတ္ဝင္စားမွဳအတိုင္းအတာကို ထပ္ျပီးျမွင္႔တင္ေပးနုိင္ဖို႔ပဲလိုတယ္။ဒီအတြက္အလိုအပ္ဆံုးအရာက ကေလးေတြနဲ႔အခ်ိန္ေပးျပီးစကားေျပာေပးဖို႔ပါပဲ။သူတို႔ကိုအေလးထားေၾကာင္းေပၚလြင္ေစရမယ္။သူတို႔ကို အရာသြင္းျပီးသူတို႔ရဲ႕အၾကံညဏ္ေလးေတြကိုလိုအပ္ေနေၾကာင္းေျပာျပေပးရမယ္။
ကမာၻေပၚမွာကေလးသူငယ္ေတြနဲ႔ပတ္သတ္တဲ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာနိုင္ငံမွာလည္း ရွိတန္သေလာက္ရွိိပါတယ္။အားလံုးပာာ ကိုယ္ထူကိုယ္ထနဲ႔တကယ္ကေလးေတြကိုတန္ဖိုးထားတဲ႔အဖြဲ႔ေတြပါ။အားလံုးရဲ႕တူညီတဲ႔ရည္မွန္းခ်က္က ကေလးငယ္ေတြကို စိတ္ဓါတ္ျမွင္႔တင္ေပးနိုင္ဖို႔ပါပဲ။ႏြမ္းပါတဲ႔ကေလးျဖစ္ေစ၊ျပည္႔စံုေနတဲ႔ကေလးျဖစ္ေစ စိတ္ဓါတ္ေရးရာအားနည္းေနရင္ ဘယ္လိုမွထင္တိုင္းမေပါက္နိုင္ပါဘူး။
လူမွဳအသိုင္းအဝန္းပတ္ဝန္းက်င္ေတြကလည္းကေလးေတြရဲ႕စိတ္ကိုအမ်ားၾကီးလႊမ္းမိုးထားပါတယ္။
ရုပ္ဝတၱဳေတြပံ႔ပိုးတပ္ဆင္ေပးလိုက္နိုင္တဲ႔အတြက္
ကြ်န္ေတာ္တို႔မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔အားရေက်နပ္မွဳတို႔ျဖစ္လာေစပါတယ္။ဒါေပမယ္႔ အေရးၾကီးဆံုးလို႔ဆိုတဲ႔ ကေလးေတြရဲ႕စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာခံစားခ်က္ေတြကိုေတာ႔ကြ်န္ေတာ္တို႔လစ္လ်ဴရွု႕ထားမိေနတယ္။
လက္ေတြ႕ေလာကၾကီးမွာ မိဘအမ်ားစုကဒါမ်ိဳးျပႆနာကိုၾကံဳေတြေနၾကရတယ္။ဆက္လက္ျပီး
ကေလးသူငယ္ေစာင္႔ေရွာက္ေရးအဖြဲ႔ေတြအထိ ရိုက္ခက္လာခဲ႔ရင္ေကာ။
ကဲ ...ဒီေတာ႔ အျခားတစ္ဖက္မွဆင္ျခင္ရန္အေၾကာင္းေတြက မ်ားသထက္မ်ားလာခဲ႔ျပီဆိုပါေတာ႔......
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေဗဒါ
Ref: ကိုတာ ရဲ႕အျခားတစ္ဖက္မွဆင္ျခင္ရန္အေၾကာင္းမ်ား စာမ်က္နွာ(၁၄၃-၁၄၉)....
ဂ်က္ဖရီက သူ႕ေက်ာင္းသားေတြကို သူ႔အေတြ႕အၾကံဳတစ္ခုကို ဥပမာေပးျပီး ေပာာေျပာပို႔ခ်ေလ႔ရွိတယ္။သူေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက သတၱေဗဒ
လက္ေတြ႕စာေမးပြဲကိုေအာက္ပါအတိုင္း ေျဖခဲ႔ရသတဲ႔။
သူေက်ာင္းက ပာားဗတ္ေကာလိပ္၊လက္ေတြ႕စာေမးပြဲေျဖရတဲ႔ေနရာက ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ခန္းမ၊အခန္းက ေဘာလံုးကြင္းေလာက္အၾကီးၾကီး၊အျပင္
မွာ နွင္းမုန္တိုင္းက်ေနတယ္။အထဲမွာ အပူေပးကိရိယာမရွိဘူး။စာေမးပြဲေျဖသူတစ္ဒါဇင္တည္း။အဲသလိုအေျခအေနမွာ အခန္းေစာင္႔တဲ႔သူက ေရွ႕
တံခါးကိုဖြင္႔ေပးထားေတာ႔ အရမ္းေအးတာေပါ႔။
"မင္းတို႔ရဲ႕ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲ"
"ဒီစားပြဲေပၚမွာတင္ထားတဲ႔ငွက္နမူနာကိုၾကည္႔ျပီး ငွက္ရဲ႕ လကၡဏာေတြကိုေဖၚျပရမယ္။အဲဒီငွက္ေဆာင္းခိုပံု၊ေန႔စဥ္စားေသာက္ပံု၊မိတ္လိုက္ပံု၊
သူတို႔အခ်င္းခ်င္းဆက္သြယ္ပံု၊ပူးေပါင္းေနထိုင္ပံု ျဖစ္နိုင္ရင္အဲဒီငွက္ရဲ႕ မ်ိဳးစိ္တ္၊မ်ိဳးရင္းကိုေဖၚျပဖို႔ပဲ။(၄)နာရီအခ်ိန္ရတယ္။နမူနာကိုၾကိဳက္သလို
ၾကည္႔နိုင္တယ္။သို႔ေသာ္ ငွက္ကိုထုပ္ထားတဲ႔ပလပ္စတစ္အိတ္ကိုေတာ႔မျဖည္ရဘူး"လို႔အခန္းေစာင္႔ကညႊန္ၾကားတယ္။
ငွက္ကိုပလပ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ထုပ္ထားေတာ႔ ပလပ္စတစ္အိတ္ေအာက္ဘက္ကထြက္ေနတဲ႔ ေျခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ငွက္ေျခသည္းေတြ၊ျပီးေတာ႔
ေဘးဘက္ကထြက္ေနတဲ႔ငွက္ေတာင္ေမြးေတြ...ဒါပဲျမင္ရတယ္။အေကာင္ဘယ္ေလာက္ၾကီးမယ္၊ပံုပန္းသ႑န္ ဘယ္လိုေနမယ္ဆိုတာေလာက္ေတာ႔
မွန္းလို႔ရတယ္။ဒါေလာက္ပဲ။ေက်ာင္းသားပာာ (၄)နာရီၾကာၾကာ ဘာေတြေရးျပီး ဘယ္လိုေျဖမလဲ။
ဘာလို႔မျမင္ေအာင္အိတ္နဲ႔ထုပ္ထားသလဲ။ဒါသက္သက္ညစ္တာပဲ။အဓိပၸါယ္မရွိဘူး။အဲသလိုထင္စရာပဲ။တစ္နာရီေလာက္ၾကာေတာ႔ ေက်ာင္းသား
တစ္ေယာက္က ေပါက္ကြဲေတာ႔တာပဲ။စာေမးပြဲေစာင္႔တဲ႔ ဆရာဆီသြားျပီး"ဒီစာေမးပြဲကုိ က်ဳပ္ကေတာ႔မေျဖေတာ႔ဘူး။အဓိပၸါယ္မရွိဘူး။ေစာ္ကား
တာ။က်ဳပ္တို႔ ဒီဆီမက္စ္တာမွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာအခ်ိန္ကုန္ခဲ႔ရတယ္။ေငြေပါင္းမ်ားစြာလည္း က်ဳပ္မိဘေတြကုန္ခဲ႔ရျပီ"လို႔ေျပာတယ္။စာေမးပြဲေစာင္႔
သူက"ဒါ ခင္မ်ားရဲ႕ဖိုင္နယ္စာေမးပြဲ၊ေျဖဖို႔ပဲရွိတယ္"လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။သို႔ေသာ္ ခုန ေပါက္ကြဲတဲ႔ေက်ာင္းသားက ဆက္မေျဖေတာ႔ပဲ စာေမးပြဲခန္းမ
ၾကီးရဲ႕အျပင္ဘက္ကိုထြက္သြားတယ္။ဂ်က္ဖရီပို႔ နဲ႔အျခားေက်ာင္းသားေတြကေတာ႔ စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ပဲဆက္ျပီးေျဖတယ္။
ဂ်က္ဖရီပို႔ပာာ ပာားဗတ္တကၠသိုလ္က ပါေမာကၡပါ။သူက အီး-စီးပြားေရး(အီး-ေကာ႔မာ႔စ္)အေၾကာင္းစာသင္ရင္း အထက္ပါ စာေမးပြဲအေတြ႕အၾကံဳ
ကိုေပာာတာပါ။
ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ႔ လူသားအားလံုးအတြက္ ဘဝဆိုတာ ဂ်က္ဖရီပို႔ ေျဖခဲ႔ရတဲ႔ ထုပ္ထားတဲ႔ငွက္ပဲ။ဘဝတစ္ေလ်ာက္လံုးမွာကြ်န္ေတာ္တို႔
အားလံုးၾကံဳေတြ႕ၾကရမယ္႔ လူမွဳေရး၊စီးပြားေရး နဲ႔အေထြေထြ၊အေျခအေန အစုစုတို႔မွာေသခ်ာတယ္ဆိုတာ မရွိ။အာမခံဆိုတာမရွိ။ဆံုးျဖတ္ခ်က္
ေတြခ်ျပီးလုပ္ရတဲ႔အခါ မ်ိဳး၊ဆံုးျဖတ္ခ်က္ၾကီးၾကီးပဲျဖစ္ေစ မျပည္႔စံုတဲ႔ အခ်က္အလက္အေပၚမွာ ခ်ရတာခ်ည္း။အခ်က္အလက္ေတြက အမွားေတြ
လည္းျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ေလာကၾကီးကလည္း ပြက္ပြက္ညံေနျပီး စိတ္ပ်ံ႕လြင္႔ေအာင္ ပာိုသည္ေတြးေအာင္လုပ္ေနေသးတယ္။
ထုပ္ထားတဲ႔ငွက္တစ္ေကာင္လိုပါပဲ။တကယ္ေတာ႔ အကုန္အစင္ဘယ္ေတာ႔မွ မျမင္ရဘူး။ကိုယ္အရင္ကဆည္းပူးထားသမွ်ဗပာုသုတ၊အေတြ႕
အၾကံဳနဲ႔ ဗီဇစိတ္ကိုပဲသံုးျပီး ေျဖရွင္းရတာပဲ။မျမင္ရေအာင္ ေရွ႕ကကြယ္ေနတာေတြက ေလာကၾကီးရဲ႕ဝရုန္းသုန္းကားျဖစ္ေနမွဳ၊အနီးပတ္ဝန္း
က်င္က က်ိဳးေၾကာင္းမညီညြတ္ျဖစ္ေနမွဳေတြ၊ျပီးေတာ႔ ေအးစက္ေနျပီး မ်က္နွာသာမေပးတဲ႔အေျခအေန......
ဘဝကိုဆက္လက္ခ်ီတက္ဖို႔ လိုအပ္တာကေတာ႔ဆင္ျခင္စဥ္းစားျပီးမွ ရရွိထားတဲ႔ ယံုၾကည္မွဳပဲ။
အခန္းအျပင္ဘက္ထြက္ေျပးသြားတာ သို႔မပာုတ္ ရွိျပီးအေျခအေနနဲ႔ပဲေနလိုက္တာမ်ိဳးကေတာ႔လြယ္တယ္
ျခားနားသြားေအာင္တစ္ခုခုလုပ္လိုက္ဖို႔ကေတာ႔ ကိုယ္ဥာဏ္၊ကိုယ္႔အရည္အခ်င္းကိုယံုၾကည္ဖို႔၊ကိုယ္လုပ္တဲ႔ပာာ ေကာင္းတယ္
မွန္တယ္လို႔ယံုၾကည္မွဳ လိုအပ္တယ္။ကိုယ္လုပ္တဲ႔ကိစၥပာာ ေကာင္းတယ္ မွန္တယ္လို႔ ယံုၾကည္မွဳပာာ မိမိကို ကိုယ္႔အတြင္းထဲက လမ္းျပေနမွာပါ။
"ကိုတာ"ေရးသားျပီး "မံုေရြးစာေပတိုက္"ကေန (၂၀၀၅)ဇူလိုင္လမွ ပထမအၾကိမ္အျဖစ္ထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ီထားတဲ႔
"အျခားတစ္ဖက္မွ ဆင္ျခင္ရန္အေၾကာင္းမ်ား"စာအုပ္မွ ေကာက္နုတ္ေဖၚျပပါသည္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေဗဒါ
